Hough is een origineel pianist

Er is moed voor nodig om te debuteren in de Serie Meester-pianisten met de Ghost Variations (1991) van de Amerikaanse componist George Tsontakis. De Britse pianist Stephen Hough gaf gisteravond een spectaculaire Nederlandse première van dit ambitieuze titanenwerk, maar de zaal zat niet eens half vol. In Engeland en Amerika staat de virtuoze Hough, in 1983 winnaar van de Naumburg International Piano Competition, bekend om zijn verrassende repertoirekeus, zijn kleurrijke pianistiek en zijn wetenschappelijke benadering van de muziek uit heden en verleden. Ook nu bracht Hough een origineel recital, waarbij zijn gedegen pianistiek, zijn muzikale integriteit en zijn retorische kwaliteiten veel indruk maakten.

Als een gentleman die nog een beetje op temperatuur moest komen om zijn ware gezicht te tonen, begon Hough zijn recital met de Sonate in C, Hob. XVI nr. 48 van Haydn. Ook dat was moedig, want het langzame openingsdeel van deze uitzonderlijk expressieve sonate vergt optimale concentratie en souplesse.

Hough gaf er een nog wat stroeve maar sensitieve lezing van, waarna zijn spel in het dynamische Rondo echt tot leven kwam. Magistraal en fascinerend klonken daarna de Ghost Variations van Tsontakis, een bijna onheilspellend geladen `klankepos' waarin herinneringen aan allerlei genres uit de westerse muziekgeschiedenis, van klokkengelui en sacrale koralen tot aan fanfare en minimal music, als mysterieuze droombeelden over elkaar schuiven om het Grote Niets van de eeuwigheid te suggereren. Niet alleen met zijn fenomenale beheersing, maar ook met zijn bedwelmende palet aan verhalende klankkleuren en betoverende sferen dwong de sympathieke Hough veel respect af.

De uit de jaren '20 stammende Drie variaties van Fedrico Mompou speelde Hough als intieme meditaties in broze pasteltinten, waarna hij zich in de Sonate in b van Liszt als een grootmeester in de muzikale architectuur profileerde. Met furieuze fortissimo's, diabolisch passagewerk en adembenemende lyriek, koppelde Hough briljante pianistiek aan een door en door beschaafde en literair getinte muzikaliteit. Er volgden nog drie toegiften, waarvan de verstilde en kristalheldere Scarlatti-sonate het meest memorabel was.

Concert: Stephen Hough (piano). Gehoord: 3/10 Concertgebouw Amsterdam.