De enige in Nederland

Mooie verwachtingen, ach. Neem Rexie. Ze kwam niet van een erkende fokker zoals andere rexen. De buren kochten haar in een winkel. Het wachten begon. De handelaar had hen ervan overtuigd dat de pup moeiteloos zou uitgroeien tot een volledig afgerichte politiehond met certificaat. Dat wilden ze wel. Zo'n prachtige Duitse herdershond zagen ze week in week uit op de tv in `Commissaris Rex'.

Maar deze Rexie groeide niet. Ze zou nooit meer worden dan een kleine hond met grote flaporen. Voor diploma's had ze geen geduld.

Rexie is meestal zoek, want ze jaagt graag. Omdat buiten overal sporen zijn, jaagt ze altijd. En als ze jaagt luistert ze niet. Mijn buurtjes durven hun lieveling niet los te laten. Ik wel. Ik wacht op een bankje in de aangemaakte natuur vol sloten, weitjes en bos tot ze terugkomt. In tegenstelling tot de tv-hond heeft ze lak aan haar baas. Als ze binnen het uur naar je toekomt is dat toevallig. Dan sta je op een spoor. Het is even wennen. Maar als de wanhoop geen vat meer op je heeft is ze best leuk. Ze biedt altijd voldoende tijd voor reflectie. Want haar sporen eindigen nooit naast de deur en zijn kilometers lang.

Door een gelukkige inval is ze toch nog een rashond geworden. We hebben haar omgedoopt tot Siberische Wetterhund. Geen mens weet wat dat is.

Dus als ze het laatste stukje meetrippelt naar de auto met een kliederig oud kadaver in haar bek en mensen, met nette honden, kijken daar van op, dan zeg ik voor de grap: ,,Tja, dat heb je met een Siberische Wetterhund...'' Je ziet de mensen instemmend knikken. Ik begrijp dat. Met zoveel verschillende hondenrassen om je heen weet je het niet meer. Zie je een lelijke bastaard Keeshond, dan blijkt het volgens de eigenaar een dure Japanse vechthond te zijn. Bij het volgende hondje dat er wat vreemd uitziet, ben je voorzichtiger: misschien een Amerikaanse Staffordshire terrier? Nee? Australian Cattledog misschien? Is die vreemd gekleurde Mechelaar een bastaard of een loepzuivere Afrikaanse Richback? Niets is zeker.

Je loopt hier in de Randstad behoorlijk uit de pas als je een hond zonder merknaam hebt. Dat doet de welvaart. Een Jack Russel terrier, Border collie, Chinese Sharpai, Canadese herder, Tatra, Tibetaanse mastiff, niemand kijkt er van op. Wij passen in deze wereld van merknamen heel goed met onze Siberische Wetterhund. Want als je zegt dat ze eigenlijk een Duitse herder met politiecertificaat had moeten zijn, gelooft niemand je. En nu geloven ze je wel.

,,O ja?'' zeggen ze.

,,De enige in Nederland'', voegen we er aan toe.

Rexie heeft status. Haar staartje steekt recht omhoog. Ze vecht met Ierse wolfshonden als het zo uitkomt. Ze moet hoog springen om bij de strot te komen. Zo'n Ierse wolfshond vecht niet terug. Rexie weet dat van nature.

Niet alles is negatief. Ze redde een leven. We hadden het niet in de gaten. Het regende pijpestelen. Rexie speelde verderop met een dooie vogel. Ze pakte het beest bij een vleugel en slingerde hem dan de lucht in. De vogel zeilde weer naar de grond, en Rexie sprong erheen en keilde hem weer aan zijn vleugel de lucht in. Als een natte zakdoek viel het dooie beest terug in het gras. Dichterbij gekomen zagen we dat het een duif was die daar in het gras lag met gespreide vleugels en dat zijn koppie nog heel even bewoog. De duif leefde nog! Het was een postduif. Hij was niet beschadigd. Waarschijnlijk totaal uitgeput van een lange vlucht. We legden hem in het gras op een stil plekje uit de regen, zodat hij op adem kon komen.

De volgende dag lag hij daar nog. Met gespreide vleugels. Hij leefde nog. Maar nauwelijks. Mijn vriendin bracht hem naar de vogelwacht. Daar werd het nummer op de ring in de computer gevoerd en hopla! Daar was het telefoonnummer van de eigenaar. Het was een man in Gouda.

,,Jeetje'', zei die, ,,als ze haar vleugels nog een paar keer had uitgeslagen was ze nu thuisgeweest.''

,,Maar het duifje was totaal uitgeput!''

,,Dat is vreemd'', zei de vogelvriend, ,,meestal doet ze die vlucht uit Marseille heel goed.''