DAVE DOUGLAS

Op de deugden van Songs for wandering Souls zou alleen een hypochonder iets af kunnen dingen. De verpakking is `artistiek verantwoord', de geluidskwaliteit voortreffelijk en de muziek speels, spannend en bij vlagen van een schokkende schoonheid.

Trompettist Dave Douglas (1963) geldt al langer als een groot talent. Maar nog nooit combineerde hij toon, vormgevoel en fantasie op zo'n overtuigende manier. In plaats van het te zoeken in krachtpatserij, het zwaktebod van trompet-techneuten, kiest hij voor gespierde beheersing. In het hoge klinkt hij vurig en uitdagend, in het lage rondweg sexy. Met deze cd scoort Douglas ook als componist; Sam Hill en At Dusk zijn melodische juweeltjes. Van de geleende stukken is vooral Robert Schumanns `Nicht so schnell, mit viel Ton zu Spielen' er een om herhaaldelijk te draaien.

Belangrijk voor het succes van deze cd zijn ook de musici met wie Douglas al jaren dit Tiny Bell Trio vormt. Drummer Jim Black speelt zo goed dat hij slechts af en toe opvalt maar Brad Shepik (Schoeppach) doet in geslaagde initiatieven nauwelijks voor Douglas onder.

Op 10/10 staat Douglas in de Groningse Oosterpoort met een kwintet met o.a. violist Marc Feldman, ook al zo'n breed uitgerust talent.

Dave Douglas: Songs for Wandering Souls (Winter & Winter). Distr. VIA.