OCEAN COLOUR SCENE

De muziek van Ocean Colour Scene is zo diep geworteld in de poptraditie van Beatles, Kinks en The Who, dat de Britse muziekpers er het neerbuigende etiket `dadrock' op plakte: muziek die zo ouderwets is dat je vader het mooi vindt. Daarmee wordt Ocean Colour Scene geen recht gedaan, want op de vierde cd One From The Modern laten ze het sixties-epigonisme van andere Britpop-acts (Oasis voorop) ver achter zich.

Het hippie-idealisme van het protestlied Profit in peace mag anachronistisch aandoen, maar in al hun ambachtelijke veelzijdigheid is OCS een hedendaagse liedjesband bij uitstek, die stevig kan uitpakken in het Led Zeppelin-achtige July maar die toch vooral op zoek is naar mooie melodieën en de ongekunstelde schoonheid van de perfecte popsong. Daarbij zijn Amerkaanse soul en funk minstens zo belangrijk als de onmiskenbare Beatles-invloeden van No one at all, met een tweede stem van de vader van alle dadrockers Paul Weller.

Voor The waves nam zanger Steve Craddock plaats achter het grote orgel van de Royal Albert Hall, als eerste popmuzikant sinds Frank Zappa het instrument in 1969 mocht beroeren. Het resultaat is zweverig en verheffend, alsof de geest van Bach door de statige Londense concertzaal waarde om de muziek nog wat extra gewicht te geven.

Ocean Colour Scene: One From The Modern (Island 8090/546674-2)