Nekspier

Zelfs Johan Cruijff deelt in de opstoot van mild fatalisme. In de Franse sportkrant l'Equipe sprak hij deze week zowaar lovende woorden voor het Barça van Louis van Gaal. 'Als deze ploeg hard blijft werken, kan ze kwalitatief beter worden dan mijn beste elftal,' berustte de Verlosser. Een compliment dat in de mond van Cruijff de proporties van een hymne aanneemt. Twee jaar lang hield de NOS-commentator vol dat Barcelona een schimmig spelletje speelde dat nog slechts bij vlagen op voetbal leek. Er zat smaak noch kraak aan het zogenaamde systeem-Van Gaal.

En, zo wist Cruijff: het identiteitsverlies sneed diep in het hart van de Catalanen. Barça uitleveren aan een cultuurbarbaar als Van Gaal, voor Cruijff was het weinig minder dan een misdaad. Maar na de wedstrijd tegen Fiorentina moest ook hij toegeven dat er in Barcelona iets als de contouren van een Dream Team aan het groeien is.

Wij die het met Willem II, PSV en Feyenoord moeten doen, laten die contouren gewoon vallen en spreken resoluut van godenzonen. Wie van hogervermelde clubs kan nog in de schaduw staan van Rivaldo, Figo en Luis Enrique? Wat hebben schertsfiguren als Waterreus en Cruz nou in Europa te zoeken? Klûnen in Sneek is de absolute grens van hun sensatie. En dan nog bij mistig weer.

Ik begin Louis van Gaal te missen. Ook hij kwam in l'Equipe uitgebreid aan het woord. Geduldig legde hij uit waarom Barcelona met 1-2-3-2-3 speelt. Ik begreep er weinig van, maar ik geloof dat Van Gaal bedoelde dat alleen in dit systeem de nummer 6 (Guardiola) het spel kan maken. Louis hield het overigens voor zijn doen verrassend nederig: pas over vijf, zes jaar zal het systeem tot in de perfectie beheerst kunnen worden. Nee, hij werd niet moe van het bouwen, schaven, kneden en herkneden: de toekomst van de club staat voorop. Hij, Louis, ligt niet wakker van een slechte wedstrijd.

Man met nekspier, het type lijkt in Nederland uitgestorven. De lamento's van Gerets en Beenhakker na het gesukkel van hun elftallen in de Champions League zijn niet om aan te horen. Blessurelast, onbegrijpelijk vormverlies van deze en gene, domme pech, kortom van het noodlot kan je niet winnen. Verliezen van de Rangers en gelijkspelen tegen het schamele Boavista, waar en wanneer is het misgegaan met de Nederlandse topclubs? Ik denk dat de stadiongekte er veel mee te maken heeft. Je ziet het wel vaker in dictaturen: geld zat voor kerken en paleizen, maar de mensen blijven achter op de stenen.

Hoe indrukwekkender het stenen orgasme van een land, hoe fantasielozer vermaak en vertier van het volk. De Arena en de Gelredome zijn een vloek voor het Nederlandse voetbal en zonder betonrot is de Kuip de Kuip niet meer. Daarom: ruk het gezag weg bij de zakenmannen in het voetbal en geef het terug aan de middenstand. Die aan het ereterras ook wel status ontleent, maar die daarnaast nog iets heeft met bal en jongen.

Louis van Gaal zal in Barcelona ongetwijfeld het grote geld hebben leren kennen, maar de taal van de sigarenboer is hem niet vreemd. Idem dito voor Dick Advocaat. Deze coaches mogen op het veld dan wel doorgaan voor strategische denkers, in avondlijke uren zijn het geen gepatenteerde patjepeeërs. Ze hebben nog antennes naar de onderkant, waar het voetbal begint en waar het eigenlijk hoort te eindigen.

Is Willem II dan niet bij uitstek de club van de middenstand? Zonder meer. De grootheidswaan is in Tilburg trouwens van korte duur geweest. De clubleiding heeft al lang begrepen dat de tricolores nooit meer een stap in Europa mogen zetten. Zelfs Co Adriaanse zou het kwalijke avontuur van de Champions League wat graag achter zich hebben. De deklassering in Praag is een wond die niet gauw zal helen. Als de Tilburgse formatie drie wedstrijden voor het einde van de competitie zich weer over de Europese drempel dreigt te tillen, zal ze van harte verliezen van NEC, RKC en Sparta. Desnoods met forfaitscore.