Dominee zonder parochie

Nederland zonder de EU. hoe zou dat eruit hebben gezien? Natuurlijk is het heel gemakkelijk om te verwijzen naar de economische afhankelijkheid van Europa, waardoor is geprofileerd van de Europese eenwording. Met z'n allen zouden we een stuk armer zijn. Aan de andere kant zouden we ons dan minder zorgen hoeven te maken om een verantwoorde uitbouw van Schiphol en de toekomstige verbinding vanaf de Rotterdamse haven naar het economische achterland. Voor de huizenbezitter zou de eventuele verdwijning van aftrekposten inclusief de hypotheekaftrek in het kader van Europese harmonisering niet langer de gemoederen bezighouden. We hoeven ons ook niet meer druk te maken over de dans om de Europese gelden, waarbij voor het gemak wordt vergeten dat bijvoorbeeld de Nederlandse landbouw en de provincie Flevoland volop hebben meegeprofiteerd. Politiek gezien hadden we in Nederland nog in onze maag gezeten met een bont politiek gezelschap, dat in de afgelopen jaren een dankbaar exportartikel richting Europa is gebleken. In plaats van gemeentelijke herindeling, had de tegengestelde beweging zijn intrede gedaan om deze politieke veteranen van een functie te voorzien.

Het belangrijkst is echter dat de dominee Nederland zijn parochie had verloren. Het zou dan te vergelijken zijn met een druk enthousiast kind dat gedwongen zijn mond moet houden omdat niemand het kan of wil horen. Het ligt in de Nederlandse aard om haar nationale verworvenheden en overtuigingen te preken in een breder verband. Het drugsbeleid wordt in het buitenland gepreekt met een passie om een ieder in Europees verband te bekeren tot het Nederlandse standpunt. Verworvenheden zoals de regelingen met betrekking tot abortus & euthanasie, de Nederlandse passie voor ontwikkelingszorg en mensenrechten zou wegvallen in een internationaal perspectief.

Dit zou de Nederlander raken in het diepst van zijn/haar ziel. Nederland zou niet meer op parochiebezoek kunnen en aan tafel zitten bij haar parochianen, waar de Nederlandse standpunten kunnen worden gepreekt met de welbekende opgeheven vinger. We zouden ons niet meer druk kunnen maken om internationale benoemingen, die keer op keer uitdraaien op nationale desillusies c.q. soaps en worden verklaard door Europese complotten , terwijl een besef van het beperkte gewicht in de Europese weegschaal beter op haar plaats zou zijn. De houding ten opzichte van Frankrijk is in dit kader illustratief.

Het preken in de Europese parochie biedt Nederland de mogelijkheid om zich boven Europese 'dwergen' als België en Denemarken te plaatsen en mee te dingen naar een volwaardige plaats binnen de internationale gemeenschap. Europa is van ons en vormt een dankbare vlucht uit het dichtbevolkte, gereguleerde en gestructureerde Nederlandse polderlandschap. Het alternatief is een dominee zonder parochie, beklemd achter de dijken en gedwongen om elke dag te kijken in de eigen spiegel.

Arthur Hoogeveen, Amsterdam