De raket

Max en Vera hadden van fietswielen, lego en landbouwplastic een raket gebouwd. Het was een hele klus geweest, maar het was gelukt. Nu stond de raket klaar om naar de maan te gaan.

Max en Vera waren nog nooit eerder op de maan geweest. Ze waren wel in Frankrijk geweest en in de Efteling en op de Apenheul en in Eurodisney, maar op de maan - nee. Toch kon je erheen, maar dan moest je wel je eigen vervoer regelen. Dit was iets dat Max had ontdekt. Vera had toen meteen bedacht hoe ze een raket moesten bouwen.

De raket was groter dan Max en Vera bij elkaar. Hij stond in de zandbak in de tuin. Als het erg waaide, klepperde het landbouwplastic. Ze moesten dus niet op reis gaan als het stormde. Verder hadden ze een avond nodig waarop je de maan goed kon zien. Hij moest vol zijn, zoals Max dat noemde.

,,Vol?'' vroeg Vera.

,,Ja vol'', zei Max, ,,je hebt volle maan en lege maan.''

,,Wat is dan een lege maan Max?'' wilde Vera weten. Zij wist ook wel dat leeg het tegenovergestelde van vol was, maar een lege maan leek haar heel raar. Hoe kon de maan de ene keer vol zijn en de andere keer leeg? Wat zat er in een lege maan? Niets natuurlijk, want hij was leeg. Maar waar was hij dan? Of was de maan een ballon die je op kon blazen en leeg kon laten lopen?

Max probeerde het uit te leggen. ,,De maan is vol als je hem helemaal kunt zien. Als een voetbal. Als de maan niet vol is, is het een sikkel.''

,,Wat is een sikkel Max?''

Max tekende met een stok in het zand hoe een sikkel eruit zag. Erg leeg zag de sikkel er niet uit. Hij zat vol zand, om maar eens iets te noemen. Maar ook als de maan niet van zand was, was hij niet leeg als hij niet vol was. Dat zag Vera heus wel. Ze was niet gek, ze vond het gewoon leuk om Max een beetje te pesten.

Gelukkig was de maan die avond vol. Groot en rond en stralend stond hij aan de lucht. Er kwam geen wolk voorbij. Zo te zien konden ze er met hun raket zo naar toe vliegen.

Max en Vera gingen in hun raket zitten. Ze hadden ieder een stoeltje. Ze deden hun riemen om. Bovenin de raket zat een raampje. Ze konden precies de maan zien. Max zat achter het stuur van de raket, en Vera bediende de knoppen van de motor. Ze hadden allebei een oude brommerhelm op en waren helemaal in het wit, want anders zag je elkaar niet op de maan.

Het was altijd donker in het heelal.

Vera telde af. Ze begon bij twintig. Na een tijdje was ze bij de laatste drie tellen. Het werd spannend. Max kneep in het stuur. ,,Drie, twee, één... ZERO!''

,,Uh?'' Max keek verschrikt op.

,,We gaan!'' riep Vera snel en ze duwde op een grote, rode knop van lego.

Max keek door het raam van de raket. Het leek alsof de maan naar hem glimlachte. Vera duwde op nog twee knoppen, een gele en nog een rode, een kleintje deze keer, en ze zette zich schrap. Nu moest Max goed sturen, dan kwamen ze er wel. Haar werk zat er op.

Maar er gebeurde niets.

De raket stond doodstil in de zandbak. De maan scheen er vol op los. Het landbouwplastic wapperde een beetje, maar het was niet erg. Ze gingen toch nergens heen.