IGGY POP

Iggy Pops nieuwste cd, Avenue B, begint komisch, als hij in een gesproken intro vertelt dat hij sinds zijn vijftigste steeds meer `bookish' begon te worden: `And my home and study meant more to me'. Iggy Pop! De vleesgeworden doodsverachting zelve, die zich tot boekenworm uitroept. Dat is nog onverwachter dan Madonna die een kuisheidsgelofte aflegt.

Het is op zijn minst een zelfrelativerende, en veelbelovende opening. Jammer genoeg haalt de rest van de cd dit niveau niet meer. Meteen na het intro gaat het mis als hij een quasi-romantisch lied zingt over een `nazi-girlfriend'. Misschien is het nog niet eens de wezenloze tekst die irriteert, maar eerder de onoprechte klank van zijn eens zo stoere, scherpe stem. Het is alsof Pop hier steeds zijn best doet echt te zingen, en allerlei gevoelige dingen uit te drukken. Maar daar is hij niet voor toegerust. Als Iggy Pop teder wil klinken, is het effect altijd ironisch en dat werkt op de lange duur niet.

Er staan maar een paar up-tempo nummers op Avenue B. Het ene is het aloude Shakin' All Over, dat niet verbeterd wordt, het andere is Corruption. Dat laatste brengt in herinnering waar Pop eigenlijk toe in staat is: de snijdende stem, de primitieve gitaren die bij zijn oude groep The Stooges vandaan lijken te komen, de uitgespuwde vervloeking (`Corruption rules my soul'). Al zou je het van de andere nummers niet zeggen: Iggy Pop heeft het stiekem nog wel in huis.

Iggy Pop. Avenue B (Virgin 48216)