BLAD MET GEZAG

In de jaren zeventig veranderde veel in Spanje. Dictator Franco was op sterven na dood, de democratische partijen maakten zich op voor de slag die zou komen. Kopstukken van de partijen kwamen bijeen om de weg naar de democratie voor te bereiden en daarbij hoorden publiciteitsmedia. Zo ontstond in de aanloop naar de dood van de generaal de op dit moment belangrijkste krant in Spanje, El Pais, inmiddels een van de gezaghebbendste dagbladen in Europa. Eerder dan deze succesvolle krant werd Cambio 16 opgericht, een blad dat zich vanaf het begin duidelijk als links profileerde en met de dissidente geluiden bijzonder de aandacht trok. Het blad werd af en toe verboden, wat de oplage ten goede kwam.

Anno 1999 bestaat Cambio 16 nog altijd. Het blad is niet ten onder gegaan in de hausse aan kranten en tijdschriften die in Spanje het licht zagen na de overgang naar de democratie. En het blad is onverminderd in verzet tegen de rechtse krachten in het land. Voor Cambio 16 is de regerende Partido Popular niet meer dan een voortzetting van de ultrarechtse beweging van Jose Antonio Primo de Rivera, de enige politieke basis die Franco onder zijn regime toestond. Het blad haalt uit naar het kapitaal, dat de Partido Popular steunt, maar aarzelt aan de andere kant ook niet autoritaire neigingen bij links onder uit te halen. Cambio 16 is een waarachtig opinieblad, en geen halfslachtig, quasi-journalistiek product dat onafhankelijkheid claimt maar eigenlijk doorspekt is met meningen.

Aan de andere kant van het politieke spectrum staat het blad Epoca. Een door en door rechts en monarchistisch blad, met veel society nieuws en royalty nieuwtjes, maar ook veel aandacht voor economie. De stukken daarover zijn niet eens de slechtste, al wordt veel lippendienst bewezen aan de conservatieven van premier Aznar. Zo valt de minister van industrie en woordvoerder van de regering Josep Pique de eer te beurt door Epoca geïnterviewd te worden. Het is een vreselijk saai gesprek, gevoerd door een kruiperige redacteur, zonder enige kritiek. Dan liever de ongezouten en soms overdreven, maar wel oprechte visie van Cambio 16.

(Tekst Z.C.A. Luyendijk)

    • Z.C.A. Luyendijk