Zender zonder bullshit

Voor het eerst verspreidt een groter kabelnet in Nederland Arte, de Frans-Duitse cultuurzender. Hoe lang dat duurt, in Amsterdam, is natuurlijk de vraag. Volgend jaar wordt het Amsterdamse kabelnet door de eigenaar, UPC, gedigitaliseerd en krimpt het huidige standaardpakket, waarvan de inhoud door een Programmaraad uit `de bevolking' wordt samengesteld, tot vijftien programma's. Maar voor het moment is Arte er dan toch, het enige tv-station – naar mijn mening – dat geheel voor grote mensen wordt samengesteld, zonder de stompzinnige bullshit die links en rechts regeert.

Hoewel in Amsterdam wonend, ben ik toch nog blij dat ik Arte per schotel kan bekijken. Want pijnlijk duidelijk wordt dat de beeldkwaliteit per kabel ver achterblijft bij die van de schotel, of het nu analoog of digitaal is. Bovendien kun je met de schotel kiezen tussen de Franse of de Duitse versie van Arte, en zodoende al te irritante nasynchronisaties of dubs – vooral op de Duitse versie – omzeilen. Het kabelnet kan echter maar één van beide versies tegelijk bieden.

Die keus is nogal ingewikkeld uitgevallen. Overdag, vanaf 14.00 uur, geeft het Amsterdamse kabelnet de Franse versie door, digitaal van de satelliet geplukt. Om 19.00 uur evenwel schakelt men over naar de Duitse versie. Dat is een analoge versie – dat blijkt uit het feit dat er bij het schakelen nog net een seconde Kinderkanal in beeld komt, het kinderprogramma van de ARD dat met Arte de analoge transponder deelt. Kennelijk is er echter iets mis met de ontvangst, want teletekst – voor individuele schotelbezitters perfect te ontvangen – komt op de kabel niet goed door en wordt door een storingsmelding vervangen.

Enfin: het is beter dan niets voor de Amsterdamse kijkertjes, die ter wille van Arte overigens moeten afzien van de kortgerokte, breed glimlachende dames die de quizprogramma's van Rai Uno plachten op te sieren. De teleurgestelden kunnen zich echter met de schotel wenden tot de Hot Birds op 13 graden oost, waar zowel analoog als digitaal Rai 1 t/m 3 ontvangen kunnen worden, en digitaal nog een heleboel meer Italiaanse zenders.

Merkwaardiger is het besluit van voornoemde Programmaraad om de Spaanse zender TVE – in een taal dus die betrekkelijk veel Amsterdammers kunnen verstaan – te vervangen door een monstrum dat Kleurnet heet. Het is een zender met een programma: het aan bod laten komen van allerlei minderheden. Maar achter dit loffelijk streven gaat heel veel amateurisme schuil: op Kleurnet wordt de televisie als het ware van uur tot uur opnieuw uitgevonden.

En dan zwijgen we nog over de enorme zelfingenomenheid van de makers, die onder leiding staan van ene Luc Sala, die vroeger zijn ijdelheid al in de middag mocht vertonen in iets dat Mystèr-tv heette. Die Sala moet wel over heel goede vrienden in de Programmaraad beschikken, dat hij voor zijn flauwekul een heel kanaal ter beschikking krijgt.

En dat terwijl dezelfde Programmaraad de uitstekende nieuwszender BBC World zonder blikken of blozen van de kabel heeft gehaald. Arm Amsterdam, dat op de kabel nu al enkele jaren het slechtste van twee werelden aangeboden krijgt: een tot nu toe ongeïnteresseerd optredend commercieel kabelbedrijf en de stompzinnigheid van de gemeentelijke ambtenarij in de Programmaraad. Het kan er met de veranderingen volgend jaar alleen maar beter op worden.

Wie trouwens wil weten wat Arte te bieden heeft kan terecht in het Vlaamse programmablad Humo. De Franse uitzendingen in de middag – steeds herhalingen – staan daar niet in, maar kunnen worden opgeroepen met teletekst (pagina 701 e.v) of op de tweetalige website van Arte (www.arte-tv.com).