Cassandra Wilson kijkt vaak toe in Concertgebouw

Nee. Ze lijkt niet op Billie Holiday en nog minder op Ella Fitzgerald of Sarah Vaughan. Ze hoeft ook niet perse jazz of blues te zingen omdat dat van zwarte zangeressen nu eenmaal verwacht wordt. De in 1955 geboren Cassandra Wilson trekt al jaren in alle vrijheid haar eigen spoor: classy en cool.

Dat laatste doet denken aan wijlen Miles Davis aan wie ook haar laatste cd is gewijd. Ze schreef teksten bij muziek van Davis en diens onderaannemers, componeerde enkele stukken in zijn stijl, en vulde dit repertoire aan met enkele favoriete standards. Het resultaat: Traveling Miles doet het in de huiskamer uitstekend, werd goed verkocht en onderscheiden met een Grammy. Fijn voor Cassandra, de handel en de thuisluisteraar.

Dat een goede cd geen garantie is voor een geslaagd concert, is natuurlijk geen nieuws maar gisteren werd wel erg makkelijk de hand gelicht met de papieren belofte dat Wilson haar cd kwam overdoen. Van de twaalf liedjes werden er acht gezongen, van de twintig deelnemers aan de cd waren er in het Concertgebouw vier, en alle stukken werden opgerekt. Twee keer de cd-lengte was de norm, maar het kon nog veel langer, zoals bleek in Never Broken (ESP) en Seven Steps die allebei uitdijden tot ruim een kwartier. Het zou fantastisch geweest zijn als Cassandra Wilson die extra tijd briljant had gevuld, maar dat was geenszins het geval. De gedoodverfde ster zong geen seconde meer dan op de cd, en deed op het podium soms tijden lang niets. Er stond helaas geen enkele potpalm waar ze bevallig naast kon gaan dus ging ze er van armoe soms maar bij zitten, kijkend hoe haar musici zich in het zweet werkten. Geenszins tegen hun zin, zo bleek, zeker niet in het geval van gitarist Kevin Breit die het concert gaandeweg steeds meer naar zich toe trok. Zijn na Blue in Green ingezette solo-intermezzo, een mix van country en gospel, ondersteund door ritmisch voetengestamp, leverde hem een verdiende ovatie op. Vanaf dat moment was hij het die bepaalde wat drama was en niet langer Cassandra Wilson. Zelfs in de toegift van een kwartier was het Breit die met kleine nootjes liet merken dat je voor een feestelijk concert eigenlijk beter bij hem kon zijn.

Dat alles wil niet zeggen dat Cassandra Wilson geen talenten heeft. Dat haar lage alt overtuigend een kleine zaal kan vullen bleek in '96 op het SJU-festival in Utrecht. Dat haar koele geluid het goed doet in een droge studio, bewijst Traveling Miles. Dat het vullen van een grote klankkast meer vraagt: enthousiasme, improvisatie-talent en iets wat sommige mensen `kloten' noemen, bleek gisteren in het Concertgebouw. Er is niets tegen enige distantie, er wordt tenslotte al genoeg gekrijst, maar Cassandra maakte onvoldoende duidelijk waar de grens ligt tussen cool en sloom.

Concert: Cassandra Wilson & band. Gehoord: 28/9 Concertgebouw, Amsterdam.