Dan liever een plantenspuit

De jongste klant bij kinderkapper Berengoed was drie weken. De punten moesten er af. De baby was in ieder geval nog te jong om te weten dat schaar `au' is. Zoals sommige jongetjes van drie die de hele zaak bij elkaar schreeuwen en naar de kapsters schoppen, bijten, slaan en spugen. Meisjes zijn gelukkig wat ijdeler. Hoe klein ze ook zijn, speldjes en elastiekjes drukken ze spontaan tegen het hoofd.

Je kunt natuurlijk met je kind naar een gewone kapper gaan. Met een beetje geluk houdt die één keer per maand een speciale kinderknipdag met clown en snoep. Of anders staat er wel een een kinderstoel in de vorm van een race-auto of een fantasiepaard. Maar dan moet je wel bestand zijn tegen de afkeurende blikken van de vaste cliëntele en de onderdrukte zucht van de kapper als je kind de hele kapsalon bij elkaar schreeuwt.

Nee, dan kinderkapper Berengoed. Daar zijn de kapsters geselecteerd op hun stressbestendigheid en improvisatievermogen. Aan haren wassen doen ze niet. De meeste kinderen raken thuis onder de douche al in paniek, laat staan bij de kapper. Dan liever een plantenspuit. Verder wordt de schaar zo veel mogelijk buiten het beeld van de spiegel gehouden. En kapsels in een vaste volgorde knippen, zoals hen op de kapperschool is geleerd, is er niet bij. Het is twee knipjes links, twee knipjes rechts – al naar gelang het kind zijn hoofd heeft. Geen `mond houden en stil zitten' bij de kapper dus. Zoals in de jaren veertig,toen alle meisjes een pagekopje of vlechten hadden en de jongens stekeltjes of een scheiding opzij met een eendekontje van achteren. In families met weinig geld hanteerde vader of moeder in de keuken de tondeuse.

,,Okay meis'', zegt kapster Anita Wagenaar tegen het meisje in de berenstoel. ,,Welke video wil je zometeen zien?'' De kapsters van Berengoed knippen voor 29,50 gulden per beurt achter in een kinderboetiek voor dure merkkleding. Een speciale kindersalon redt het niet met een gereduceerd tarief, zegt Wagenaar. Want een kind of een volwassene knippen kost evenveel tijd.

Maar waarom zou je voor kinderen geen volwassenprijzen kunnen vragen? In het vakblad Top Hair van augustus 1999 noemt kapper-columnist Wolfgang Peppmeier kinderkapsalons `een gat in de markt'. ,,Ik weet dat ouders veel voor hun kinderen overhebben, dus ook voor de kapper!'' In ieder geval zijn kinderen een doelgroep die kapsalons niet langer kunnen negeren. Uit onderzoek is gebleken dat kinderen al op hun zesde jaar invloed hebben op de aanschaf van een bepaald merk shampoo. ,,De mini-klanten van nu, zijn de maxi-klanten van morgen'', schrijft Peppmeier. Dus: ,,Kijk goed, stel de juiste vragen en vervul hun wensen.'' Zo houd je bovendien ook de ouders te vriend, want – kappers opgelet – : ,,Kleine jengelende coproducties zijn de trots van hun producenten''.

,,Oma, oma.'' Dikke tranen rollen over de wangen van Wouter van vier. Oma is op alles voorbereid. In haar jaszakken bananen en een zuigfles met limonade. Wouter werpt zich op zijn grootmoeder. Hij wil alleen maar weg van die schaar en verdwijnen in oma's oksel. Kapster Vogtländer knipt onverstoorbaar door. Een kwartier later staat Wouter na te snikken bij de grabbelton. Zijn hoofd volstrekt symmetrisch geknipt. En dat geeft Vogtländer ,,een ontzettende kick''.