Van Morrison toost op de blues met Candy Dulfer

Er zijn mensen die het er moeilijk mee hebben dat ook popmuzikanten ouder worden. Jong overleden helden als Jim Morrison, Janis Joplin, Tim Buckley en Kurt Cobain lenen zich voor spannende mystificaties maar wat moet je met de leesbril van Lou Reed, de rimpels van Bob Dylan en het corset van James Brown? Het enige waarmee een oude popmuzikant goed kan maken dat hij zo lang is doorgegaan is uitbundig sterven, bijvoorbeeld op het podium.

De Ierse zanger Van Morrison (54) bleef gisteren leven, al was het maar uit hoffelijkheid jegens gaste Candy Dulfer die een prominente bijdrage leverde aan zijn concert. Van de drie blazers speelde zij verreweg de meeste solo's in een stijl die het midden hield tussen Maceo Parker en David Sanborn. Sprankelend, bluesy en gedecideerd. Van Morrison, die er uitzag als wijlen Bluesbrother Jim Belushi, in een zwarte outfit, compleet met hoed, leek door Dulfer geïnspireerd het beste van zichzelf te geven zonder terug te vallen op oude hits. Een flink deel van zijn repertoire was afkomstig van zijn laatste cd Back on Top waar minstens één mooi stuk op staat, het sfeervolle `Philosophers Stone'. Dat Morrison in deze ballad de toon van de filosoof weet te raken kan gezien de klankverwantschap geen toeval zijn.

Verder nam Morrison vooral `a long drink of the blues' waardoor de sfeer in de uitverkochte Grote Zaal soms sterk leek op die in de Kleine waar Bettye Lavette bijna parallel een uitstekend concert gaf. Deze zangeres is een paar jaar jonger dan Morrison, heeft een warm en prettig schurend geluid en een band die op het gebied van soulblues weinig te leren heeft. Ze hadden zonder bezwaar best van band kunnen ruilen, de frêle Lavette en de buikige Morrison, zo sterk leken de blazers- en basriffs soms op elkaar.

Dat het allemaal één pot nat is, in elk geval afkomstig uit dezelfde kerk, werd duidelijk uit de lange toegift van Van Morrison waarin blues, gospel en rock and roll naadloos met elkaar verbonden werden. Eindigend met Bob Dylans `Rainy Day Woman' waarvan het refrein met `everbody must get stoned' door de hele band luidkeels werd meegezongen. Dat Van Morrison net als Dylan tussen het zingen door graag de mondharmonica bespeelt kan bij dit alles geen toeval zijn; joods of Iers, pas jankend op een smoelschuiver van een paar tientjes lijk je echt een arme zwarte uit de `cottonbelt'. Dat Candy Dulfer zo gedreven op haar saxofoon speelt is dus begrijpelijk, wie uit welvarend Noord-Holland komt heeft een hoop te compenseren.

Concert: Van Morrison & Band met als gast Candy Dulfer. Gehoord: 23/9 Vredenburg, Utrecht.