Supermarktgas

Naar aanleiding van het artikel `Douchen voor dertien cent met supermarktgas' (21 september), het volgende. Is `supermarktgas' de consequentie van de privatisering van nutsbedrijven: gas en elektriciteit kopen bij de supermarkt? Als dat de toekomst is, wat een armoe. In feite moet je dan anno 2000 fiches (c.q. een chipkaart) kopen om een aantal uren gas en elektra te hebben in je huis. Wat heeft de comsument daaraan? In een tijd dat je thuis van alles vanachter je pc via Internet kunt kopen, zou je voor zoiets gewoons als een warme douche de deur uit moeten om gas te kopen (of elektriciteit om te kunnen internetten).

Het experiment in het artikel doet me denken aan vakanties die ik met mijn ouders ongeveer dertig jaar geleden doorbracht in Wales. In het door ons gehuurde huisje zat een elektriciteitsmeter waarin je telkens geld moest doen. Met één verschil: fiches waren niet nodig, die elektriciteitsmeter werkte gewoon op muntgeld.

Volgens het artikel zou er een heuse competitie zijn ontstaan wie het goedkoopst kan douchen, tussen deelnemers aan het experiment `gas uit de supermarkt'. Daar zou de winst voor de deelnemers in zitten: men heeft meer zicht op het energieverbruik. (Hoe gaan de deelnemers eigenlijk naar de supermarkt? Misschien wel met de auto?)

De heer Sparnaaij van het gasbedrijf Obragas vergeet te zeggen dat de winst voor een groot deel bij zijn energiebedrijf zit. Klanten die hun energie maandelijks met een acceptgiro betalen kosten geld, een automatische afschrijving is al goedkoper voor het energiebedrijf. Maar als klanten hun elektriciteit vooruit betalen bij de supermarkt, heeft het energiebedrijf geen last meer van wanbetalers en kan flink bezuinigd worden op de administratie. Laten we het maar gewoon zo zeggen: een geprivatiseerd energiebedrijf wil gewoon winst maken.