Hollands Dagboek

Afgelopen week ging in Carré de musical Oliver! in première. Arjan Ederveen (43) speelt daarin de rol van roverhoofdman Fagin. Hij woont samen met zijn vriend in Amsterdam.

Woensdag 15 september

Oei, dat was schrikken; Carré is g-r-o-o-t!

Maar laat ik bij het begin beginnen. Vanochtend heb ik piepjonge salamanders gezien. Ik denk twee centimeter groot — of zeg je twee centimeter klein? Gekweekt door de filmjongens — mijn huisgenoten — in de kelder van het Amsterdamse huis waar ik woon. Een wonder der natuur; er zijn er wel een stuk of veertig. Allemaal van één papa- en mama-salamander. Ik krijg er een stel voor in de vijver van mijn `buiten' in Friesland. Echt te gek.

Maar goed, even ter zake: ik moest om drie uur in Carré zijn voor notes (regie-aanwijzingen) zangrepetieties en een soundcheck. Sowieso altijd raar als je een paar weken op een vaste plek gespeeld hebt — in dit geval in `t Spant in Bussum waar we de try-out voorstellingen speelden — om dan te verkassen naar een ander theater. En dan Amsterdam. Carré. Groot. Diep. Maar goed, ik dacht: het zal wel. Ik merk het wel...

Bij het soundchecken dacht ik: hé, wat klinkt dat anders! Ineens schrok ik zo van dat enorme zwarte gat dat ik totaal de kluts kwijt raakte. Ik voelde me niet meer roverhoofdman Fagin in een Charles Dickens-verhaal, maar meer een Alien in Star Trek. Het was alsof ik er niet bijhoorde. Veel fouten gemaakt; zelfs na de pauze verkeerde coupletten gezongen. Kortom: dun, glad ijs. En ik heb nog maar drie voorstellingen om het ijs wat steviger te maken. Morgen al vanaf twee uur repetities en tussendoor interview-onzin dingen. Oh god, er moet nog zoveel gebeuren en er kan nog zoveel misgaan!

Donderdag

Fris nazomerweer, blauwe lucht met bloemkoolwolken. Op de fiets naar Carré voor repetities. Geloof het of niet: het instuderen van het `applaus-nemen' kost veel tijd, veel buigen dus veel sluitspieren aanspannen!

Interviewtje gedaan tussen de repetities van café-scènes en een scène-overgang doorgesproken waarmee ik nog steeds niet gelukkig ben. Nog even leuk gedaan voor SBS6. Geen tijd om naar huis te gaan. Broodje kipkerrie met een tuin ertussen en een broodje filet americain — ook met een tuin ertussen, dus een heel klein beetje gezond gegeten.

Ik ben weer zenuwachtiger dan normaal. Joop (van den Ende) in de zaal, maar één troost: zo slecht als gisteren, dàt kan toch niet mogelijk zijn. En, wat blijkt...: ik ga als een speer! Het gaat heel goed, gelukkig. Ben zeer tevreden, hoera voor mezelf. Ik neem vanavond de videotape mee van de voorstelling. Nog even griezelig voor het slapen gaan, naar jezelf kijken, uiterst leerzaam. Morgen vroeg op voor Koffietijd. Hoe drinkt Arjan zijn koffie? Antwoord: in een kopje met een schoteltje eronder.

Vrijdag

Heel vroeg op. Naar Hilversum voor Koffietijd. Veel productiemeisjes die druk doen — met wat? Of ik ook nog even aan wil schuiven voor het item `mannen-panel'. Ik zeg ja. Welcome to my nightmare: drie vlotte mannen die moeten praten over ongestelde vrouwen en vreemdgaan. Dit alles gelardeerd met een roerbakgerecht uit een platte wok (zoiets noem ik nog altijd een pannenkoekenpan).

Ik zit nu thuis dit op te schrijven, even bijkomen van de schrik. Moet om twee uur in Carré zijn voor repetities.

Zaterdag

Marktdag. Mijn favoriete uitje van de week, de vaste boodschappendag. Veel groente, fruit, vis, bloemen, alles vers van de Lindengrachtmarkt en de Biomarkt. Ik moet altijd twee keer heen en weer lopen qua heel veel. De rest van de dag niet veel kunnen doen, hond uitgelaten en even wat gegeit in de tuin.

Om vier uur moet ik in Carré zijn voor notes. Ken (Caswell, de regisseur van Oliver!) leest geschiedschrijvingen voor uit de tijd dat Dickens zijn Oliver! schreef. Déjà vu, het was even alsof ik weer op school was en les kreeg. Ken is een goeie regisseur; een echte musicalregisseur. Hij zoekt het juiste plaatje bij de juiste emotie. Ik hoop dat het vanavond weer zo goed gaat als donderdag, dat je voor jezelf het gevoel hebt dat het spelen vanzelf gaat, dat je in het moment bent. Alleen dan is het goed.

Tussendoor nog even naar huis, lekker gefietst, mooi weer, veel toeristen in de stad. De voorstelling ging goed, ik deed 'm wat losser. Vanessa uit het ensemble kreeg tijdens het openingsnummer na de pauze een bierpul tegen haar slaap, huilen. Moest eerst nog met een stralende glimlach `Koop bij mij' doen en toen meteen naar de Eerste Hulp. Ik hoop dat het morgen goed met haar gaat.

Ik kwam haar heel in het begin van de repetitieperiode tegen bij Appie Heijn in de buurt. Toen ze bij de koelvitrine van de vis stond, zong ze voor de grap `Koop bij mij uw mooie rozen'. Ik moest daar achteraf zo vreselijk om lachen. Zo, nu nog even zappen voor het slapen gaan.

Zondag

Premièredag. Vanochtend een wasje gedraaid, en met de hond gewandeld in autoloze binnenstad. Nog even een tukje gedaan op de bank en om drie uur naar Carré.

De premièrezenuwen gieren al door een ieders keel, dat wil zeggen: we zijn allemaal lekker opgewonden. Boven in de repetitiezaal van Carré is er een samenzijn, een peptalk, een groepshug en hup aan het werk. Vanessa uit het ensemble is er weer, gelukkig. D'r oor doet het weer.

Om kwart over vijf begint het circus. Via de intercom hoor ik gouden kinderkeeltjes `Taart, Tafels Vol Taart' zingen. Nog twintig minuten, dan moet ik op. Het ergste moment is altijd vlak voordat je op moet, in dit geval wordt ik met huis en haard opgereden en moet me nog een paar seconden verstoppen achter een waslijn met zakdoeken.

Het gaat goed, geen fouten gemaakt, veel applaus en veel lachen. Na afloop het fotokwartiertje met kopstukken uit medialand, douchen, smoking aan en via de artiestenfoyer verzamelen om ons entree te maken op het feest. Mariska (van Kolck, speelt het straathoertje Nancy) zag eruit als Grace Kelly, wonderschoon. Weer veel geklap en geflits, werd even claustro van mensengekte.

En toen... toen zag ik mijn lieve vader met een heel groot blij hoofd. Hij zwaaide met twee armen naar me, het ontroerde me zo die lieve man zo trots op zijn zoon! Het feest was leuk, lekker bij mijn eigen familie en vrienden gebleven. Ik heb ze meegenomen naar mijn sterrenkleedkamer om aan mijn neefjes de wc te laten zien waar Tina Turner ook op gezeten heeft en het schaamhaar van Toon Hermans lag nog in het doucheputje. Dat laatste maakte minder diepe indruk op ze, omdat ze niet beseffen wie Toon Hermans is!

Na afloop mijn ouders naar het Amstel Hotel gebracht, een supersuite met wel tien verschillende zeepjes en honderdtachtig duizend handdoeken. Natuurlijk de witte badslippers gepikt waarop met gouden letters `Amstel Hotel' stond. Nog even een terrasje gedaan en met mijn mannetje naar huis gefietst. Zo klaar, dat ei is eruit! Es kijken wat ze erover gaan schrijven morgen.

Maandag

Recensiedag. Begon vanochtend met mijn eigen Volkskrant, hij vond het kennelijk Kut met Peren, en ik vind dus nu dat hij zelf lijkt op een Peer met een Kutkop, al weet ik niet hoe hij er uit ziet. Voor de rest alle kranten goed. Fijn, beter zo dan andersom. Er kwam bijna een Fly away-trauma boven (de kunstrevue uit 1997 die slechte recensies opleverde). Ik word veel gebeld, en heb geen kater. Hond ontvlooid, lekker naar de Chinees geweest in de Warmoesstraat, geprobeerd een moeilijke film te zien op de video, maar te moe. Hmmmmmmm nu lang slapen...

Dinsdag

Prinsjesdag. De derde dinsdag van September, en guess what: ze maakt een grapje. Drie werf hoera voor de Koningin, vriend naar Schiphol gebracht en hoe is het toch mogelijk dat iedere keer als ik daar kom de boel weer anders is. Weer meer... meer! En het weer dat voelt herfstig aan. Vanavond de eerste echte voorstelling voor gewone mensen. Lekker spelen en met de fiets ernaar toe. Ik hoop dat het hard gaat waaien, heerlijk een frisse wind.

Woensdag 22 september

Gehaktdag. De voorstelling van gisteravond ging buitengewoon goed, na afloop veel enthousiaste vaders en moeders bij de artiestenuitgang om samen op de foto te gaan, erg ontroerend. Vanochtend in de tuin gerommeld, de weed begint te bloeien, staat er goed bij! Naar het Museumplein gefietst om dagboektekst in te leveren, want er bestaat nog altijd iets als een deadline. Dat geldt ook voor een musicalsterretje dat nog nat is achter de oren. Weet nog steeds niet of ik het Museumplein nou mooi of lelijk vind, ik wil het in ieder geval het voordeel van de twijfel geven.

Ik ga vanmiddag naar de sauna, goed voor het lijf, en een goede sterke bouillon trekken om diverse soepjes te maken want ik eet nu warm tussen de middag, omdat ik 's avonds licht moet eten. Met een volle maag kan je namelijk niet spelen en dan na afloop eet ik nog een paar bruine boterhammen met lekkere dingetjes er op, versiert met tuinkers en zo, olijfje erbij en een kolkend wit wijntje.

,,O,o'', zou mijn grootmoeder gezegd hebben ,,jongen, wat hebben we het toch goed! Wat mogen we toch dankbaar zijn dat we het zo goed hebben.'' Ja oma, dat klopt!