Hundpapiere!

Je ziet het niet veel meer tijdens het hoogseizoen: hondenbezitters op het strand die licht gegeneerd een kuil in het zand boren om vervolgens de naastgelegen excrementen van hun huisdier daarin te schuiven. De kunst is genoeg zand tussen de man en de uitwerpselen te houden om voet of hand schoon te houden.

Dat dit tafereel zeldzaam is geworden heeft niet te maken met het feit dat honden ongaarne het strand benutten om hun behoefte te doen. Veeleer is het zo dat strandbeheerders honden vaak de toegang verbieden - permanent, tijdens het vakantieseizoen of ten minste tijdens kantooruren. Wat dat betreft is de wereld voor de hondenbezitter klein aan het worden.

Niettemin wordt er nogal wat gereisd met honden. Een huisdier is voor velen een huisvriend, en die vertrouw je niet harteloos aan boom of kennel toe. De queeste naar een geschikte plek om de hond in den vreemde uit te laten neemt de hondenliefhebber op de koop toe. Het heeft zelfs voordelen: het voert tot boeiende uitstapjes in de natuur, de ontdekking van interessante achterafstraatjes, ontmoetingen met aardige autochtonen wier hondenliefde groter is dan hun xenofobie.

De meeste last heeft de reizende hondenbezitter eigenlijk van autoriteiten. Waar Europa prat gaat op vrij verkeer van mensen, goederen en diensten, kan de hond aan de grens worden tegengehouden bij gebrek aan inentingsbewijs en gezondheidsverklaring. Groot-Brittannië gaat nog verder: dat land is al een eeuw onbegaanbaar omdat de Britten uit vrees voor hondsdolheid buitenlandse huisdieren een half jaar quarantaine voorschrijven. Een invasie van hondenbezitters valt te verwachten per april 2001, als die eis vervalt.

Elders in Europa zijn grenzen een probleem van mindere orde. Alleen bij een bezoek aan Hongarije eiste de dienstdoende douanier `Hundpapiere!' Geen probleem; gezondheidsverklaring en entbewijzen behoren tot de standaarduitrusting van de reizende hondenbezitter. Naar een muilkorf werd niet gevraagd, hoewel zo'n hondonterend attribuut volgens het kortelings verschenen `Handboek reizen met de hond' er verplicht is.

Wie graag in gezelschap op vakantie gaat, neme liever kinderen. Hoeveel overlast zij ook bezorgen, zij mogen wel elk restaurant binnen. Dat ze 's nachts hele campings wakker huilen, valt binnen ruime tolerantiegrenzen. En dat ze zich op publieke plaatsen ontlasten, wordt eveneens gemeenzaam door de vingers gezien.

Komt bij dat op het strand een man met kinderen en een schepje als een goede vader wordt gezien. Dezelfde man met hond en drollenschepje weet zich de risee van het strand.

Handboek reizen met de hond, Pythia Dekker & Liesbeth van Weelden. Uitg. Elmar, Rijswijk. ISBN 90389 08946; ƒ32,50.