BLAD MET GEZAG

CNN, BBC World, NBC, Reuters Television, Bloomberg: het internationale politieke en economische nieuws wordt per televisie met wagonladingen over de consument heengestort. Kranten doen van oudsher volop mee, en Internet belooft steeds meer toe te voegen aan de information overload. Tegenover het steeds intensievere en gefragmenteerde aanbod staat maar een handvol media die zich toeleggen op de alternatieve vorm van journalistiek: samenvatten, interpreteren en vooruitblikken. En daar heeft de moderne `beslisser' nu juist behoefte aan.

Het Britse weekblad The Economist is zonder twijfel een van de meest gezaghebbende media in dit genre. Wereldwijd wordt het gelezen door de politieke en economische elite, en het staat bekend als zo'n beetje het enige buitenlandse medium dat in Washington serieus genomen wordt. Opgedeeld in een naar wereldregio opgesplitst politiek deel, een economisch en financieel deel en een sectie wetenschap en cultuur, geeft het een overzichtelijk beeld van de gebeurtenissen van de afgelopen week, en blikt vooruit naar de issues die nog moeten komen. Het is zonder meer uitstekend geschreven, met het typisch Britse melange van ernst en humor dat de zwaarte van de onderwerpen verteerbaar maakt.

Die overzichtelijkheid komt wel met een prijs: de coherentie van The Economist is het resultaat van een set van normen en waarden waarmee het gros van de nieuwsontwikkelingen wordt geanalyseerd, en waarbij de lezer zich thuis moet voelen. Die set laat zich samenvatten als `liberaal' in de meest brede zin van het woord. De vrijheid van handelen van het individu staat voorop. Dat het weekblad vóór een zo groot mogelijke vrijheid van economisch en financieel verkeer is, en inmenging van de staat met argwaan beziet, is evident. Maar het leidt soms ook tot voor een groot deel van de wereld verrassende standpunten, zoals de steun voor het Nederlandse drugsbeleid.

Gezaghebbend is het blad zeker, maar soms heeft het géén gelijk. Wie de afgelopen vier jaar zijn beleggingen zou hebben gebaseerd op het wantrouwen van The Economist over de hoge beurskoersen, zou een van de grootste koersstijgingen van deze eeuw aan zijn neus voorbij hebben zien gaan. Maar wie weet haalt het weekblad dit najaar alsnog zijn gelijk.

(Tekst Maarten Schinkel)