Liedjes van een tijdloze schoonheid

Ernstig verdwaald moet Beth Orton zich gevoeld hebben toen ze in 1995 haar plaatdebuut maakte als gastzangeres op de cd Exit Planet Dust van The Chemical Brothers. Haar ware passie, zo weten we inmiddels van de twee cd's die sindsdien onder Ortons eigen naam verschenen, ligt helemaal niet bij hedonistische elektronische big beat zoals de Chemicals die maken, maar bij ouderwetse en bloedserieuze folkmuziek. Weliswaar komt er zo nu en dan een milde triphop-beat of een bliepende synthesizer om de hoek kijken, maar de overwegend sobere en sombere muziek van Trailer Park ('96) en het eerder dit jaar verschenen Central Reservation past regelrecht in de jaren zeventig-traditie van Britse folkies als Nick Drake en Fairport Convention. Ortons liedjes zijn van een tijdloze schoonheid en haar ietwat onvaste zangstem klinkt melancholiek, met echo's van de springerige jazz-timing van Joni Mitchell en het hartverscheurende timbre van Sandy Denny.

De dance-connectie heeft Beth Orton een hip aura gegeven en bij haar optreden bleek ze joliger dan de ingetogen muziek van haar platen deed vermoeden. Met een prominente rol voor cello, viool en contrabas naast gitaar en toetsen klonk de muziek niet alleen puur en verfijnd, maar waar nodig ook krachtig genoeg om desnoods de achterste rijen van een festivalterrein te bereiken, een kunstje dat Orton in eigen land al meer dan eens flikte.

De Engelse hit She cries your name mocht ook in Amsterdam op meer dan de gemiddelde bijval rekenen, maar ook het intens droevige Sugar boy (`I told you I loved you / now what more can I do / do you want me to lay down and die for you?') ontlokte een hysterische reactie bij de harde kern van de fanclub. Een beetje misplaatst was het opgewonden gegil van die ene oververhitte jongen wel. Ortons muziek kabbelde zo rustig voort dat een zaal met stoelen geen overbodige luxe zou zijn geweest.

Met het diep-trieste nummer Blood red river kreeg het concert een donker slotakkoord, alsof Orton haar steentje wilde bijdragen aan de eeuwenoude murder ballads die de Engelse folktraditie rijk is. Gelukkig nam de spichtige zangeres haar breekbare muziek niet zo serieus dat ze zich tussendoor geen flauwe grap kon veroorloven: `Wat bestelt een skelet in een café? Een biertje en een dweil.'

Concert: Beth Orton. Gehoord: 21/9 Melkweg, Amsterdam.