CANDY DULFER

Candy Dulfer bracht twee jaar geleden een cd uit met liefdesliedjes. Daarna ging ze een paar jaar op tournee, speelde met Van Morrison, en, eind 1998, in de band van The Artist (Prince). Zo te horen heeft vooral deze laatste invloed gehad op haar nieuwe cd, Girls Night Out. Zoals de titel al doet vermoeden staan de meeste nummers in het teken van de dans. En dat zijn de momenten waarop de echo van Prince te horen is, want de ritmes zijn puntig en subtiel, met uitdagende breaks. Ook de omlijsting van Dulfers saxofoon (versterkt door oude helden als Pee Wee Ellis op tenorsax, en trombonist Fred Wesley) is anders dan op eerdere cd's.

Terwijl Dulfers lobbige klanken haar hoorn uit rollen als slagroom uit een knijpspuit, en ook de andere blazers royaal beeldvullend zijn, is de rest van de instrumentatie klein gehouden. De droge bassen en kriebelige synthesizer-effecten in bijvoorbeeld Fred's Joint lijken een ironisch commentaar op het zware koper, als een `muis en de olifant'-mop. Dulfers sax-melodieën zijn soms voorspelbaar. Maar als de verveling dreigt worden er zangstemmen ingezet die het geheel net een andere draai geven. Door de afgewogen combinatie van sax, geluidseffecten, vocalen en nerveuze ritmes is Girls Night Out een fijnzinnige plaat.

Candy Dulfer. Girls Night Out (BMG 74321 686002)