BLAD MET GEZAG

Concurrent Panorama is net wat groter, maar die doet in de felle concurrentiestrijd dan ook meer vrouw op de omslag en heeft een nog lagere tolerantiedrempel voor ranzige artikelen. Maar met een oplage van 602.000 blijft het progressieve weekblad L'Espresso een belangrijke speler in Italië. Daarom komt dit blad het meest in aanmerking voor de predikaten `gezaghebbend' en `toonaangevend'.

L'Espresso heeft een glorieuze geschiedenis als tegellichter. Het werd in 1955 opgericht en kreeg als eerste hoofdredacteur de legendarische journalist Arrigo Benedetti, die in 1963 werd opgevolgd door Eugenio Scalfari, de latere hoofdredacteur van de krant La Repubblica. Een beetje `radical-chic', met weinig ontzag voor autoriteit, en met ook een goede neus voor economische ontwikkelingen: dat was, en is nog steeds, het imago van L'Espresso. Hoogtepunt was de onthulling in 1967 dat het hoofd van de carabinieri en de Italiaanse president drie jaar daarvoor plannen hadden gemaakt voor een staatsgreep.

Maar het imago van vroeger is sterk verbleekt. Het blad is nog steeds verpakt in kwaliteit. Het opent met de vaak provocerende tekeningen van Altan en sluit met een column van Umberto Eco. Maar in de 200 pagina's daartussenin worstelt het met de vraag naar de reden van zijn bestaan. Er is heel veel lifestyle, human interest, media, sjieke roddel, ditjes en datjes. Het eerste echte artikel begint deze week pas op pagina 40. Het is een onderzoek naar de privileges die politici zichzelf toebedelen, een thema waarmee het blad zijn reputatie in stand probeert te houden. Daarna daalt het soortelijk gewicht van de artikelen en artikeltjes sterk. Dat past in de traditie van Italiaanse nieuwsweekbladen om veel lichte kost aan te bieden, in de vorm van een grabbelton met alles wat een mens kan interesseren. Het zoeken naar jonge lezers heeft dat nog verder versterkt. En nu er een centrum-links kabinet zit, is de vaart uit de onthullingen en aanklachten. Het schopt minder lekker tegen politieke vrienden, en de vergevingsgezindheid is groter.

De felle concurrentie met Panorama kost veel geld. Om de twijfelaars in de kiosk over te halen biedt L'Espresso tegen een kleine bijbetaling extra's aan. Soft-pornofilms, encyclopedieën op cd-rom, de hele Italiaanse literatuur op cd, en de repeteerboekjes die de studiestof voor scholieren samenvatten. Een weekblad alleen is niet meer voldoende in de strijd om de lezer.

(Tekst Marc Leijendekker)