Privatisering 1

Een geliberaliseerde stroommarkt maakt elektriciteit voor de consument niet goedkoper. Bovendien moet de overheid oppassen dat milieubeleid op energiegebied niet onmogelijk wordt. Aldus de buitengewoon voor de hand liggende vrees van toezichthouder Hakvoort in NRC Handelsblad van 18 september.

Op diezelfde pagina staat een vergelijking tussen de treintarieven in acht Europese landen. In Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk, waar de privatisering van de spoorwegen het verst is doorgevoerd, is reizen met de trein verreweg het duurst.

Wat moeten we als consument en kiezer eigenlijk nog geloven van alle mooie praatjes over de zegeningen van privatisering en liberalisering? Zijn ziektekostenverzekeringen goedkoper geworden sinds de privatisering van de ziekenfondsen? En de posttarieven? Die lagere tarieven na privatisering zijn zo overduidelijk een fictie dat je moet aannemen dat de politici, die natuurlijk niet gek zijn, in werkelijkheid andere redenen hebben om de trom van de privatisering te blijven roeren. Privatiseren als panacee, tot en met water, gas, sociale zekerheid, gezondheidszorg, onderwijs...

Een effectief milieubeleid doet er dan blijkbaar niet meer toe. Wie kan van een energiebedrijf met winstoogmerk verwachten dat het aanspoort tot zuinig stoken? Welk geprivatiseerd drinkwaterbedrijf dringt aan op een zo laag mogelijk waterverbruik?

Net als in de jaren zeventig, toen de overheid alles moest oplossen, draven we hopeloos door, ditmaal in een idiote privatiseringsrace. Wie houdt de nieuwe ideologen tegen?