Angst voor aanval

Twee bekende Nederlandse voetballers uit lang vervlogen tijden hebben ooit elkaar eens compleet uit de wedstrijd gespeeld, doordat zij de instructies van hun trainer misschien wel iets te letterlijk opvatten. De naam van een van hen is mij ontschoten (het zou Bok de Korver kunnn zijn geweest). De ander was Mannus Francken van het toenmalige HFC, Hollands Fijnste Combinatie volgens kenners uit die tijd.

De betrokkenen liepen na afloop gezamenlijk het veld af, de armen om elkaars schouders. ,,Dit doen we nooit meer'', zeiden zij. ,,Heb jij ook zo'n weerzinwekkende middag gehad?'' Stel, die twee knappe voetballers leefden nog en gingen bij de nadering van het jaar 2000 nog eens kijken naar de manier waarop hun opvolgers speelden. Van de techniek zouden ze niet geschrokken zijn, maar enige bewondering zouden ze er wel voor hebben gehad. Ook het uithoudingsvermogen zou hun goedkeuring hebben weggedragen en van de tactiek zouden ze weinig begrepen hebben en zeker geen bewondering voor hebben gekoesterd.

Zeker was dat in hun tijd niemand zich ketenen liet aan een directe tegenstander. Vrijwel zonder opdrachten gingen zij het veld in, afgezien van de kreet ,,doe je best'' of ,,zie dat je wint''. Wat is de ergste handicap die tegenwoordig speelt? De angst om te verliezen. Spreek een coach na een belangrijk duel en hij zal met overtuiging vertellen, dat hij zijn ploeg nadrukkelijk opdracht heeft gegeven voorzichtig van start te gaan. Is hij bijbels opgevoed, dan zal hij wellicht de vergelijking met koning Saul treffen die uiteindelijk jammerlijk in zijn eigen zwaard viel. ,,Jongens, dat overkomt ons niet hè?''

Zo bleven uit zijn elftal veel mensen achter de bal zodat de aanval onmogelijk een vuist kon maken. Ineens schiet mij nu de naam Van Hooijdonk te binnen. Eerst kocht Vitesse hem voor vele miljoenen en vervolgens plaatste men hem als enige spits temidden van een veelheid van verdedigers van de tegenpartij. Ja, we willen voorzichtig beginnen. Geen risico nemen. Nee, maar de zekerheid dat je niet zult winnen, die nemen we blijkbaar maar al te graag.

Wanneer durft men er dan nog van uit te gaan dat de aanval menigmaal (niet altijd) de bste verdediging is? Dat hoor je zelden nog iemand beweren. Waarom niet? Omdat aanvallen zekere risico's met zich mee brengt. En daar schrikken mensen soms vreselijk van. Zo kon het gebeuren dat Feyenoord contra Borussia Dortmund aardig deed wat oom Leo had gevraagd, maar de hele eerste helft niet kon imponeren. Pas toen dat veilige, maar oninteressantere uitgangspunt enigszins overboord was gezet, kon de wedstrijd worden opengebroken. En was er nog iets belangwekkend te beleven voor de toeschouwers? Toeschouwers die intussen een bijkomstigheid zijn geworden?

Altijd moet de tv erbij zijn tot bij een Europese thuiswedstrijd van Roda JC aan toe, hoewel slechts zesduizend mensen op dat gebeuren afkwamen. Erger nog: bestuurslid Hendriks had privé duizend kaarten opgekocht en die gratis uitgedeeld. In feite waren dus niet meer dan vijfduizend Zuid-Limburgers bereid op eigen kosten naar Kaalheide te komen.

Waarom moet dat allemaal op de buis komen en deze week de returns? Ik heb steeds duidelijk de indruk dat ook de voornaamste officials zich met de stroom laten meedrijven. De stadions worden alleen maar fraaier, de inkomsten van de happy few stijgen nog steeds en waarom zou dat ooit ophouden? Nou, ophouden misschien niet, maar stagneren wel. Wie aan een Champions League ploegen laat deelnemen die niet hoger dan de derde plaats in hun nationale competitie zijn geëindigd, is niet eerlijk bezig. Nu mag geld veel goedmaken, maar hopelijk toch niet alles.