Touwtrekken met gif in het potige lijf

In Slagharen werden de afgelopen vier dagen de EK touwtrekken gehouden. Met een vrijwel nieuwe ploeg prolongeerden de vrouwen van bondscoach Bruil de Europese titel.

De ene coach gaat in opperste concentratie naast zijn touwtreksters op z'n knieën zitten, de andere rent als een gek op en neer, van de voorste trekster naar de achterste, de ankervrouw. Bondscoach Gerrit Bruil laat zich rangschikken in die laatste categorie. Zodra de scheidsrechter de omhoog geheven armen naar beneden laat vallen ten teken dat er aan het touw getrokken mag worden, lijkt het alsof de man met de opvallende krulsnor een gedaanteverwisseling ondergaat.

In de finale van zijn vrouwenploeg in de klasse tot 520 kilo – de potige vrouwen pepten elkaar vooraf op met teksten als `laat je niet gek maken, trek je eigen wedstrijd' – geeft de 55-jarige Bruil onophoudelijk aanwijzingen. Met een gezicht waarvan de spanning valt af te lezen observeert de bondscoach de Zwitserse tegenstanders. ,,Hold it so'', schreeuwt Bruil schor in Achterhoeks dialect. Houden zo.

De eindeloze reeks stemverheffingen van de afgelopen dagen eist zijn tol. Bruil is door zijn gereduceerde stemvolume amper te verstaan. Maar zijn vrouwen voelen hem feilloos aan. Dankzij een combinatie van kracht en techniek zijn ze op weg hun Europese titel in de 520-kiloklasse te prolongeren. De ijzeren hakken dieper in de klei, nog even volhouden. Het twaalfenhalf centimeter dikke touw staat strak genoeg om er een koorddanser op te laten balanceren.

De Zwitserse vrouwen zijn in de problemen en liggen bijna alle acht in de modder, een houding die volgens de spelregels een strafpunt oplevert. De Nederlandse acht daarentegen hangt nog mooi schuin overeind en is voor de tweede keer in de uit twee trekbeurten bestaande finale op weg om de tegenstander vier meter naar zich toe te trekken; de afstand die nodig is voor de overwinning. Als de scheidsrechter, die het rood gemarkeerde middengedeelte van de touw geen moment uit het oog verliest, aangeeft dat de Nederlandse ploeg gewonnen heeft, springt Bruil met gebalde vuisten een gat in de lucht.

Het is zaterdag, vroeg in de middag, als Nederland zijn eerste titel bij de landenteams binnenhaalt. Een paar uur later tonen de Nederlandse mannen zich de sterksten in de klasse tot 680 kilo. Opmerkelijk is dat alle acht leden van deze nationale ploeg afkomstig zijn van dezelfde club, Touw Trek Vereniging Eibergen. In het oosten van het land, waar de Achterhoek geldt als de bakermat van het touwtrekken in Nederland, zitten de meeste en sterkste verenigingen, zo leert een blik op de lijsten met deelnemers aan het EK.

De prestatie van de 520-kilo-vrouwen was een grotere verrassing dan de Europese titel van de mannen uit Eibergen. De acht vrouwen van bondscoach Bruil trekken namelijk nog niet zo lang met elkaar op. In Slagharen stonden de acht voor het eerst samen bij een groot kampioenschap aan hetzelfde 36 meter lange touw. Zijn oude ploeg was uit elkaar gevallen als gevolg van zwangerschappen, emigraties en vrouwen die hun carrière beëindigden, legt de uit het Overijsselse Hengelo afkomstige bondscoach Bruil uit.

Pas in het voorjaar werd met open trainingen voor touwtreksters uit het hele land de basis gelegd voor het succes in Slagharen. Nog geen anderhalve maand geleden werden twee selectieploegen gevormd; acht voor de 520-kilo-klasse plus een reserve en een zelfde aantal voor de klasse tot 560 kilo. Voor het eerst waren er geen `dubbeltreksters'; vrouwen die deel uitmaken van twee ploegen.

Wanneer Bruil meer piepend dan pratend verslag doet van de korte voorbereiding op het EK wordt hij door iedereen gefeliciteerd met de Europese titel. Een van zijn voormalige ankervrouwen, die nu een functie in het bondsbestuur bekleedt, slaat de trotse bondscoach in haar enthousiasme goedbedoeld hard op zijn wang. Touwtrekkers kunnen wel een stootje hebben.

,,Dat ze nieuw zijn in de ploeg maakte niet veel uit'', zegt Bruil voor hij naar het erepodium vertrekt. ,,Belangrijk is dat ze het gif en de geest bezitten om te winnen. Met zulke meiden kun je werken.''

De Zwitserse vrouwen zijn tevreden met het zilver. Voor de verliezers geen champagne: met de medaille om haar nek verwerkt een van hen het verlies bij de snackkar langs het tot touwtrekarena getransformeerde voetbalveld. De potige blondine bestelt een grote bak frites. Met veel mayonaise.

    • Ward op den Brouw