Column

Oorballen

Leuke jongens die twee Serviërs van het Delftsch Studenten Corps. Je moet een arm toch een aardig eindje doordraaien, wil je bewerkstelligen dat iemand scheurtjes in zijn ellebogen oploopt. Doordraaien is in dit geval dan ook wel het juiste woord. Ze moeten toch goed naar de pro-Indonesische milities op Oost-Timor hebben gekeken. Botscheurtjes in je ellebogen bereik je niet zomaar. Vervelend ook, want in die kringen heb je je ellebogen later het hardst nodig.

Sportief dat ze een Zaanse bril op krukken hebben gekozen. Dus niet die grote basketballer van twee meter vijf, nee dat durfden de heren niet. Die ene jongen met die gipsen poot, die een beetje stil was omdat hij zo'n pijn aan zijn been had. Zo'n gipspoot kan ook niet zo snel weglopen. Hij ging net even naar het toilet om pijnstillers in te nemen. Dus zij er achteraan.

`Pijn? Pijn? Zullen wij jou eens laten voelen wat echt pijn is?' En hup daar gingen ze. Draaien met die hap. En nogmaals: botscheurtjes bereik je niet zomaar. Het zijn de praktijken van Videla, u weet wel die vriend van de kandidaat-schoonvader van onze kroonprins.

Ach ja, de rijkeluishooligans. Het ene jaar is het een roetkap, het andere jaar raakt er eentje zwaar gewond omdat een dronken corpsbal bij een foet een hockeybal van zijn kop moet slaan, dan gaat het weer om een dooie na de consumptie van een hele fles jenever, dan rijdt er iemand met een busje een ander zijn milt uit zijn lijf, dan worden er weer twee halfdode studenten in de Rotterdamse bosjes gevonden na een avondje stiefelen en zo gaat het maar door. En dan heb ik het over de verhalen die de krant gehaald hebben. Ik kom zelf uit een Goois hockeymilieu, ken dus aardig wat corpsballen en weet zodoende ook een aantal zeer ranzige voorvallen, die binnenskamers gebleven zijn. Dat loopt van een jongen in Amsterdam, die zomaar even een gescheurd trommelvlies geslagen werd tot een Leids clubje dat stomdronken een Belgische kliniek voor geestelijk gehandicapte kinderen binnenviel en de slaapzalen vol kotste en poepte. Dit soort gevallen liepen uit op interne schorsingen! Weekje ofzo.

De ballen zelf worden medisch meestal wel goed opgevangen. De internist en de chirurg, die de kakkertjes moeten repareren, zijn in negen van de tien gevallen zelf ook bal geweest en hebben dus alle begrip voor de corporale drankfestijntjes. Net als de co-assistent en de assistent op de Eerste Hulp. En wat denkt u van de juridische opvang? Officier van Justitie, de rechter en de advocaten? Al die kantoren van Nauta, Houthoff en Stibbe knetteren uit elkaar van de hete aardappels. Ze zijn allemaal zelf ook jong geweest en ach ja, drank hè, en dan gebeuren dat soort dingen! Bij ons op Minerva en bij ons op Vindicat! Pianootje van het balkon geflikkerd! Ouwe jongens krentenmik. Er is meer begrip voor een slopende corpsbal dan voor een rellende voetbalsupporter.

Vorig jaar ging bij mij 's morgens vroeg de bel en stond een jochie dat ik kende voor de deur. Of ik een dokter wist. Zijn oor hing er een beetje vreemd bij. Wat er gebeurd was? Op een gala had een Rotterdamse Mike Tyson tijdens een meningsverschil zijn tanden in zijn oor gezet. Onze huisarts verklaarde later dat het jochie net op tijd was, anders had hij als Vincent van Gogh door het leven gemoeten. Hij heeft nog weken door een Rotterdamse almanak gebladerd om de oorbal te ontdekken, maar helaas. Daarbij was hij natuurlijk zelf ook zo lam als een duivel en dat schijnt invloed op de herinnering te hebben.

Een van mijn beste vrienden was corpslid in Rotterdam en hij vertelde dat, als er ontgroend moest worden, de ratjes uit hun holen kwamen. Het waren de grauwe, grijze mannetjes, die het hele jaar niet opvielen of amper op de sociëteit kwamen en zij wilden dolgraag helpen met schelden, schreeuwen, afzeiken, vernederen, beledigen, intimideren, uitputten, straffen en al die andere nazi-methoden. En het schijnt anno 1999 nog steeds zo te zijn. Grijze muizen, die dolgraag willen rammen. Waar doet dat toch aan denken?