Een handelsreiziger met een olympische droom

De Fransman Jacques Suchet probeert als een handelsreiziger zijn olympische droom aan de man te brengen: winkels waar gehandicapten olympische souvenirs verkopen. ,,Iedereen is dan winnaar.''

In plaats van een visitekaartje verstrekt Jacques Suchet een ansichtkaart waarop hij als een dubbelganger van Frank Zappa te zien is, naakt in kleermakerszit op de poolcirkel. ,,Toen ik in Noorwegen woonde, heb ik er daar meer dan 50.000 van verkocht.'' Van de opbrengst liet de 42-jarige filantroop Noorse gehandicapten verre vakantiereizen maken.

Suchet was deze week in Nederland om aandacht te vragen voor zijn droom: in zoveel mogelijk landen moeten winkels worden geopend waar gehandicapten souvenirs van de Olympische Spelen verkopen. De opbrengst zou grotendeels ten goede moeten komen aan gehandicapte sporters en gehandicapten die de Spelen willen bezoeken. In die winkels zouden video's over de geschiedenis van de Spelen moeten worden vertoond en zouden ook producten van sponsors te koop moeten zijn. ,,Dat is goed voor het Internationaal Olympisch Comité, voor de sponsors, voor de stad die de Spelen organiseert en voor de gehandicapten. Iedereen is dan winnaar'', zegt Suchet, die behalve het Olympisch Handvest olympische ringen gemaakt van tuinslangen in zijn bagage heeft.

Het idee van Suchet werd geboren in 1991 toen een vriend, de Noorse ijshockey-international Henning Nygaard, na een verkeersongeluk in een rolstoel terechtkwam. ,,Ik wilde iets voor hem ondernemen en dat is uitgegroeid tot het plan om iets voor alle gehandicapte sporters te doen.''

In Noorwegen klampte Suchet in 1992 IOC-voorzitter Juan Antonio Samaranch aan. Die was op bezoek in Lillehammer, waar twee jaar later de olympische Winterspelen werden gehouden. Samaranch sprak zijn waardering uit voor het initiatief en verzocht Suchet zijn plannen op papier te zetten en naar het IOC-hoofdkwartier in Lausanne te sturen. Veel is er daar niet mee gedaan. Het IOC verwees Suchet naar de nationale olympische comités.

Sindsdien trekt de werkloze Suchet met zijn Renault 5 als een propagandist door Europa. Koken doet hij naast de auto op een gasbrander, slapen in de auto en douchen met behulp van eigen watertanks in de open lucht. Hij financiert zijn campagne met zijn uitkering van vijfhonderd gulden per maand plus een bijdrage van datzelfde bedrag uit eigen zak.

Suchet hoopt dat over een half jaar, zes maanden voor de Zomerspelen in Sydney, de eerste olympische souvenirwinkel buiten Australië wordt geopend. Parijs krijgt de primeur, verwacht hij, de stad die in 2008 de Olympische Spelen wil organiseren. Suchet haalt uit zijn rugzak een brief tevoorschijn waarin burgemeester Tiberi van Parijs zich enthousiast toont over het plan. Maar ook Tiberi kan Suchet geen garanties geven. Waarom is Suchet er zo zeker van dat op een dag zijn droom wordt verwezenlijkt? ,,Niet alleen omdat ik optimistisch ben, maar omdat het logisch is dat het een keer gebeurt.''

Suchet treft zelfs al voorbereidingen voor de Winterspelen van 2006 in Turijn. Een prettige bijkomstigheid voor de rondreizende idealist is dat die stad slechts ,,een volle benzinetank'' van zijn woonplaats ligt, een dorpje bij Saint-Etienne, Saint-Bonnet le Château genaamd. ,,Wist je dat daar de grootste petanqueballenfabriek ter wereld staat?''