Herbert

Max en Vera hadden nooit eerder met een spook gevochten. Maar nu moest het wel, want ze hadden een spook op zolder. Het viel niet mee.

Niet alleen vocht het spook terug, ze konden hem ook nietvastpakken. Iedere keer als Max een greep deed, kneep hij dwars door hetspook heen. En als Vera hem sloeg met haar houten zwaard, raakte ze niets.Het spook leek wel van lucht. Zo werden ze doodmoe van het vechten.

Maar ook het spook werd moe. Misschien kwam het omdat hij geenvoeten had en boven de grond moest zweven. Daar kon je goed moe van worden.In ieder geval reutelde het spook ervan. Daardoor werd het steeds benauwderop zolder. Alle frisse lucht verdween. Max en Vera zweetten zich een hoedje.

,,Stop, stop,'' piepte uiteindelijk het spook.

,,Geef je over!'' riep Max er moedig achteraan. Hij had niet voorniets zijn Batmanpak aan.

Het spook zakte, als een laken dat van de waslijn valt, op de grond in elkaar. Hij golfde als een beek, maar na een tijdje hield het op.

Vera was bovenop hem gaan zitten. Ook zo raar. Eigenlijk zat zegewoon op de grond. Als ze niet oplette, kreeg ze nog een splinter in haarbillen ook. Ze keek in de zwarte ogen van het spook, maar zag niets. Dat wastoch wel eng.

,,Hoe heet je?'' vroeg ze aan het spook.

,,Herbert,'' hijgde het spook.

,,Dat is best een mooie naam. Herbert. Vind je niet Max?''

Max vond niks. Hij zat te hijgen. Zijn Batmanpak was ontzettend warm.

,,En waar woon je Herbert?'' vroeg Vera door. Zij was nieuwsgierig vanaard. Je kon maar beter zoveel mogelijk weten. Leuk was dat.

,,Spoken wonen nergens,'' antwoordde Herbert. Het klonk een beetjesip. Herbert was er niet echt gelukkig mee. Max en Vera snapten dat wel.Zij hadden wel een huis.

,,Hoe kom je bij ons op zolder terecht Herbert?'' vroeg Max nu.

Herbert haalde diep adem. Vera klom van hem af. Herbert krabbeldeovereind. Max en Vera staken hun oren op om eens goed naar zijn verhaal teluisteren.

,,Ik kom hier al heel lang jongens,'' zei Herbert toen, ,,maarvanmiddag toen jullie mij hoorden, was ik verdrietig.''

,,Hè jee,'' zei Vera zachtjes.

,,Verdrietige spoken bestaan niet,'' zei Max. Hij wist het zeker.Spoken waren eng en niet verdrietig.

,,Maar nu gaat al het beter hoor,'' zei Herbert snel, ,,een robbertjevechten is voor een spook soms heel gezond. En ik had al heel lang niemandmeer aan het schrikken gemaakt.'' Herbert sloeg zijn spokenarmen om Max enVera heen en trok de twee tegen zich aan. Ze voelden hem niet echt. Hetbleef een spook, hoe aardig hij ook was.

,,Was je eenzaam Herbert?'' vroeg Vera toen voorzichtig.

Het spook knikte langzaam.

,,Ik maakte hier wel vaker herrie, maar jullie kwamen nooit,''fluisterde hij.

Max en Vera keken elkaar aan. Ze hadden nooit eerder enge geluidenvan de zolder gehoord. Wel jammer, nu ze erover nadachten. Wie weet wat zeallemaal hadden gemist. Ze keken naar Herbert. Het spookte glimlachtegeheimzinnig. Ja verhip, dachten Max en Vera, ze hadden van alles gemist.Gelukkig begon Herbert toen te praten.