Antwoord aan een lezeres

Omdat lezeres te W. ervan overtuigd was dat ,,mijn brief toch niet wordt geplaatst'' nam zij de telefoon om schrijver dezes vriendelijk doch zeer dringend te verzoeken ,,objectief de weekbladen te bespreken en ons uw mening eens te besparen.'' Het is raadzaam lezers te allen tijde het gevoel te geven dat zij gelijk hebben en dus was deze week ,,the way to the kiosk paved with good intentions.'' Daar lag Vrij Nederland met Adriaan van Dis ,,lucht zijn hart'' op de cover. Natuurlijk op de cover want Van Dis heeft niet alleen een leuk hoofd vinden zijn fans, hij heeft ook weer een nieuw boek geschreven en is jaren geleden door een dal gegaan en ,,vermoeid of niet, Van Dis wil praten.'' Over die vermaledijde plagiaatkwestie, over zijn boetedoening, over de aanvallen van journalisten (,,zij die werken met het geleende woord'') over zijn teleurstellingen tijdens de studie Nederlands en over zijn droom ,,van vijf boeken in een doosje.''

De Duitse schrijver Martin Walser heeft enige tijd geleden ook een nieuw boek geschreven Ein springender Brunnen. Het boek deed nogal stof opwaaien omdat Walser zijn lezers een wereld binnen voert die romantischer aandoet dan de tijd waarin zijn boek speelt, de jaren 1932-1945. Het is dan ook de wereld van een (kleine) jongen. Hier te lande kreeg het boek weinig aandacht, waarschijnlijk omdat maar weinigen de Duitse taal machtig (willen) zijn. Uitgeverij De Geus heeft nu een vertaling op de markt gebracht (Een springende fontein) maar te vrezen valt dat geen enkel weekblad Martin Walser op de cover zal zetten noch een doorwrocht interview met hem zal hebben terwijl dat zeker verdiend zou zijn. Walser werd vorig jaar aan de schandpaal genageld door onder anderen Ignatz Bubis die hem verweet ,,een streep te willen zetten onder de aandacht voor het Duitse verleden'', naar aanleiding van zijn toespraak bij de uitreiking van de Vredesprijs van de Duitse boekhandel. Van Dis of Martin Walser – het zal een kwestie van smaak zijn. Of van gemakzucht, maar dat terzijde.

De procureur-generaal van Den Bosch, mr. R.A. Gonsalves doorbreekt, eveneens in VN, ook het stilzwijgen en wel over de aantijgingen in 1994 in het VPRO programma Argos betreffende zijn ,,schrikbewind als jong bestuursambtenaar in Nederlands Nieuw Guinea.'' Justitieel onderzoek, begin jaren '60, wees weliswaar uit dat Gonsalves niets te verwijten viel maar daar hoefde hij in 1994 niet mee aan te komen. De Baliemvallei waar de toen 25-jarige bestuursambtenaar in 1958 voor vrede moest zorgen, was berucht om zijn stammenoorlogen. Na hem mocht bestuursambtenaar F. Springer in '61 ter plekke afrekenen met de rover Ukumkarok. Hij verhaalt daarover in Zaken Overzee. Stenen, geweerschoten, wegrennen ,,zelfs met getrokken revolver; het was een godswonder dat we elkaar niet doodschoten'', aldus Springer. Uiteindelijk werd Ukumkarok (handen geboeid, peniskoker gebroken) overmeesterd. Er is weinig verbeelding voor nodig om te bedenken wat Springer jaren na dato publicitair te wachten had gestaan wanneer wèl geschoten was – en het zou even onsmakelijk zijn als de eertijdse aanval op Gonsalves.

De cover van HP/ De Tijd spettert deze week de kiosk uit als gold het een nummer van Privé. Het bijbehorende artikel over de opmars van het boterzachte nieuws (`van horen zeggen') in de serieuze media zou verplichte kost moeten zijn niet alleen voor aankomende journalisten maar voor allen die werkzaam zijn in dienst van de Koningin der Aarde danwel de jongens en meisjes van programma's als Netwerk (,,dit deel van de pers is niet alleen aanbrenger, maar ook aanklager en rechter in een. De beschuldigde wordt in het openbaar aan de schandpaal genageld, waar hij nog weken te kijk moet staan.'') Sommigen zetten zichzelf vrijwillig te kijk, zoals D66-fractieleider T. de Graaf in HP/ De Tijd. Hij bestaat het te zeggen dat zijn partij, gesteund door de kiezers, deelneemt aan het tweede kabinet-Kok. Lezeres te W.: dit is, met permissie, een gotspe.