Twee keiharde stadsmeiden

De straat van de achterbuurt is hun domein. Prooi en slachtoffers vormen de mannen, die veelal schlemielige wezens. Het zijn meiden met een eigen gang. Ze leven op dope, ze husselen, tippelen. Girlpower is het overmoedige woord dat voor hen is uitgevonden. De 26-jarige Britse schrijfster Rebecca Prichard geeft deze keiharde meiden een hommage in haar stuk Wild Grrrl. De oorspronkelijke titel luidt Yard Gal, een parallel met yard boy, Westindisch slang voor crimineel. In Londen oogstte haar korte, explosieve tragedie grote bewondering.

Prichard weet hoe je theater schrijft: altijd tegenstellingen creëren, niet bang zijn voor grote gevoelens versus klein sentiment. Twee stadsmeiden staan tijdens het spel frontaal naar de zaal gericht: de zwarte Boo (Monique Hoogmoed) en de blankblonde Marie (Ricky Koole). Ze zijn gezworen kameraden. Op de speelvloer ligt een mat als in een boksring; tegen de achtergrond een abstract doek waarop, aan het slot, de tralies van een gevangenis worden geprojecteerd.

In een taal die op uitzinnige manier liederlijk en vulgair is, spreken ze de toeschouwers toe op het pulserende ritme van de rap. Ricky Koole is een fragiele, ranke verschijning die zich lenig en swingend door de voorstelling zwiept. Monique Hoogmoed beschikt over een vitale, brutale energie. Hun verhaal gaat over de belevenissen met de eigen posse, de meidengroep. Boo is vechtgraag, niemand die haar iets maakt. Zìj is de baas, de man is goed voor een kort karweitje tegen een paar geeltjes. Seks en geweld zijn de drijfveren. En op geweld gaat hun vriendschap uiteindelijk stuk: de dronken Marie duwt een kapotgeslagen glas tegen de keel van een ander. Snel maakt ze zich uit de voeten, Boo is te laat en draait de lor in.

Regisseur Peter Pluymaekers regisseerde eerder Trainspotting. Dezelfde hang naar de leefwereld van wat vroeger zo netjes `Asfaltjeugd' heette. De vergelijking met Sarah Kane, van Blasted en Crave, dient zich aan. Maar de surrealistische horror van Kane is niet het felle realisme van Prichmond. Zij heeft een uitstekend oor voor dialoog en humor. Zij is het toonbeeld van good writing, bad attitude. De taal van de straat leeft volop. De twee actrices gooien zich in de voorstelling zonder enige terughoudendheid. Geen kokette gebaartjes of bestudeerde heupdraaiingen. Moeiteloos doorbreken ze de vierde wand van de fictie, zo echt is alles. Dat heeft de regisseur goed gezien: dit is geen toneel tussen fluwelen gordijnen. Na alle hardheid komt de slotscène gevoelig aan. De blanke, inmiddels zwangere vrouw bezoekt haar gekleurde vriendin. Twee maanden moet de laatste zitten in een smerig hok. Onverdiend, schuldeloos. Deze politieke draai maakt van Wild Grrrls een belangwekkende voorstelling.

Voorstelling: Wild Grrrl (Yard Gal) van Rebecca Prichard door Zep. Gezien 10/9 Theater aan het Spui, Den Haag. Tournee t/m 28/10. Inl. (020) 6266330.