Franse flair

Een beetje ernstiger dan vroeger, lijkt Nulle part ailleurs, het vrij te ontvangen vlaggenschip van het Franse Canal+, sinds presentator Nagui er de scepter zwaait. De presentator en zijn gasten zitten ook niet meer midden in het publiek, zoals zijn voorgangers en zijn collega's die de eerste helft van de uitzending verzorgen. Nagui zit met zijn gasten in een decortje. En hoewel een goed deel van het programma nog steeds opgaat aan erotische toespelingen en bedenkelijke humor, komt het zowaar af en toe tot een écht interview.

Nulle part ailleurs (Nergens anders) is een begrip in Frankrijk. De losse, informele trant van het programma moge dan minder bijzonder meer zijn dan tien jaar geleden, toen `NPA' werd bedacht en bijna alle andere televisie in Frankrijk nog min of meer ernstig en plechtig van toon was. Toch is de formule nauwelijks veranderd: interviews met sterren uit de film, de muziek en de literatuur, in hoog tempo opgediend en doorsneden door allerlei flauwekul: het weerbericht voorgelezen door een bloedmooie en steeds spectaculair uitgemonsterde dame, stukjes leuke televisie van andere zenders, grappige stukjes uit de krant, het nieuws en komische sketches.

En natuurlijk Les Guignols, de Franse versie van Spitting Image, die elke dag een – voor niet-Fransen moeilijk te volgen – journaal presenteren waarin van links naar rechts iedereen die `iemand is' in Frankrijk belachelijk wordt gemaakt.

Nagui – bij ons vooral bekend van het muziekprogramma Taratata, uitgezonden door TV5 en her en der schaamteloos geplagieerd, vooral wat betreft de cameravoering – slaat er zich in zijn eerste weken NPA goed doorheen: hij lijkt er minder op gebrand een hilarische atmosfeer te creëren, zoals sommige van zijn voorgangers. De filmsterren Melanie Griffith en Antonio Banderas, die hij gisteren interviewde, kregen misschien wel een serieuzere benadering dan waarop ze gerekend hadden, en hetzelfde gold voor de schrijfster Virginie Lespentes maandag. Alleen bij Victoria Abril leken alle remmen van ranzigheid los te gaan, maar misschien was het hier wel meer de geïnterviewde, die daar toe uitnodigde.

Nulle part ailleurs blijft in Nederlandse ogen toch een beetje een merkwaardig programma, al was het maar door de onvervalste wijze waarop er reclame wordt gemaakt voor de behandelde boeken, films en cd's. Toch vervalt het programma niet in klefheid van de Veronica-soort – en échte troep zie je in NPA dus zelden aangeprezen.

Misschien is het zelfs wel een programma om jaloers op te zijn, vanuit Nederlands standpunt. NPA wekt dagelijks, voor een zeer breed publiek, toch maar mooi de indruk dat er buitengewoon veel spannends en leuks gaande is op het gebied van kunst en cultuur. En dat met een flair die ik in de Lage landen nog nimmer op de televisie heb zien opbrengen.

De vrij te ontvangen uitzendingen van het Franse Canal+ zijn te zien via Astra 19,2 graden oost, 11.856 V, Videopid 160, Audiopid 80. NPA is elke avond van ongeveer 18.20 tot 20.30 uur, ook op andere momenten van de dag zijn er ongecodeerde uitzendingen te zien. Maar de meeste tijd gaat het scherm op zwart. Meer info en programma-informatie via (www.cplus.fr). Naar verluidt komt er binnenkort een analoge versie van het Franse Canal+ op de Télécom 2b (5 graden West). Op deze satelliet zijn (in Secam-kleur) ook de Franse zenders TF1, France 2, France 3 en M6 te zien, alsmede (in PAL) TV5, de Franse zender voor het buitenland (via 12.648 V. Later dit jaar zal via deze frequentie een speciaal voor Frankrijk, Zwitserland en België bestemde versie van TV5 te zien zijn, die afwijkt van de versie zoals die digitaal op Astra en analoog op Hot Bird te zien is. Deze versies voor niet-Franstaligen zullen in toenemende mate van ondertitels, ook in andere talen dan Frans voorzien worden.

    • Raymond van den Boogaard