Zuiderpark

ADO Den Haag bovenaan in de eerste divisie! Voor mij voldoende reden om terug te denken aan ADO, het Zuiderpark, de dribbels van Eli de Heer, de verwoestende schoten van David Westhoven, de reddingen van doelman Willem Koek, het spel van klasseverdedigers als Herman Schoufoer en Aad de Jong, de interessante, hoewel soms riskante oplossingen van spil Aad van Kampen, de uitschuifbare benen van Rinus Loof, het onvermoeibare zwoegen van Ben Tap — en meer van dat moois. Enkele jongere redactieleden van de Haagsche Courant belandden destijds nog wel eens in café De Luifel, waar de imposante gestalte van de doelman troonde. Een zware, wat schorre stem, die in het veld boven alles uitklonk als hij ,,los'' riep.

In het begin van de Tweede Wereldoorlog heb ik minstens tweemaal hartkloppingen te verduren gekregen bij beslissingswedstrijden om het westelijk kampioenschap tussen ADO en het Delftse DHC, dat in Ben van Ditmars een voortreffelijke speler bezat, maar op Spangen de pech had dat zijn winnende treffer een paar seconden na het eindsignaal van scheidsrechter Van Welzenes viel. In het rumoer van de toeschouwers was dat verloren gegaan. DHC op de schouders en de arbiter, staande in de middencirkel, hoofdschuddend de geldigheid ontkennend. Bovengenoemde Koek stond huilend tegen een doelpaal geleund zijn Haagse verdriet de vrije loop te laten. Een week later, nu in het Feyenoord Stadion, was ADO de sterkste en haalde de titel met 3-1 binnen.

ADO, dat was later een ploeg waarin een niet-Hagenaar, Harry Heijnen, op de rechtervleugel triomfen vierde. En een keeper plus een linksback kwamen uit Gouda. Daarentegen was Mick Clavan een echte Hagenaar, evenals Lex Rijnvis, een linksbuiten die van BMT was overgekomen. Voor mij is, tot een eind in de zestiger jaren, ADO altijd een echte Haagse club gebleven. Een technische ploeg ook, die verzorgd voetbal speelde. Maar die toch in het eerste kampioensjaar thuis met 0-3 van het Rotterdamse Xerxes verloor, op een dag dat weinig lukte en de geest opviel door niet vaardig te worden. Ook de periode Theo Timmermans was interessant. De man trouwens die, samen met Bram Appel, de befaamde `watersnoodwedstrijd' op poten zette. Bittere vraag mijnerzijds: waarom zijn die twee al dood?

Ik moet bekennen dat later de liefde tussen ADO en mij ietwat bekoeld is, vooral vanwege verhuizing van mijn kant. Tegenwoordig ken ik geen speler meer, maar als de heren blijven doorgaan zoals zij nu gestart zijn, dan kan ik niet lang meer achteloos aan het Zuiderpark voorbijgaan. Het jongste contact betrof een discussie met de huidige voorzitter, die via de radio aankondigde dat hij er ernstig over dacht namens zijn club naar de beurs te gaan. Mede omdat hij in een Haagse studio zat en ik in Hilversum, konden we elkaar niet overtuigen. Maar wie weet komt dat nog.