Naar het front

Voor zevenhonderdenvijf gulden heb ik een seizoenkaart bij Ajax gekocht. Ik besef dat het een schokkende mededeling is voor mensen die mij wijzer hadden geacht, maar het is niet anders. Voetbalbloed, al jong in de aderen gepompt, verloochent zich niet.

Ik was de afgelopen vijftien jaar nauwelijks aan stadionbezoek toegekomen, maar opeens kreeg ik er weer zin in. Ik was dichter bij Ajax komen te wonen, Ajax leek bovendien aan een nieuw team te bouwen, en ik voelde ook de nodige nieuwsgierigheid. Hoe zou het voetbal-van-nu eruitzien, hoe is de sfeer onder de supporters en in het stadion, vergeleken met zo'n vijftien, twintig jaar geleden?

Het is nog te vroeg om al die vragen te beantwoorden, maar ik houd u de komende maanden op de hoogte. Eén mythe kan alvast naar het ballenhok: die van de onveiligheid. Het was de eerste reactie van veel mensen toen ik hen voorzichtig over mijn Ajax-avontuur inlichtte: wil je soms graag in elkaar geslagen worden? Ik begon me een soldaat te voelen die zich vrijwillig voor het front had aangemeld. Elke keer zou mijn gezin mij wenend uitgeleide doen als ik op de trein stapte.

`Waarheen nu weer, vader?'

`Naar Ajax-RKC.'

Mocht ik 's avonds onverhoopt heelhuids terugkeren, dan zou ik bedolven worden onder de vele blijken van affectie, die mij in rustiger tijden nog wel eens onthouden worden. Wat wil een vader nog meer?

Inmiddels heb ik twee wedstrijden achter de rug (Ajax-Heerenveen en `risicowedstrijd' Ajax-Feyenoord) en ik heb nog niet één hooligan gezien. Zouden ze nog wel gemaakt worden, of heeft de Schepper het kwaad nu beter gecamoufleerd?

Afgelopen vrijdagavond was ik voor Ajax-Feyenoord een uurtje eerder van huis gegaan, opdat ik me goed voorbereid in het bloedbad vóór het stadion kon storten, maar ik zag alleen wat ontspannen koutende politiemensen, onder wie Klaas Wilting die zich gedroeg alsof hij weer eens te gast was in een gezellige talkshow bij de AVRO. De Feyenoord-supporters moeten muisstil naarbinnen zijn geslopen, want het voor hen bestemde vak was wel degelijk vol. Tijdens de wedstrijd ontstond alleen even elders in het stadion een onbeduidend relletje.

Dat was alles. Ik heb na afloop nog een halfuurtje rond het stadion gedwaald, maar ik moest onverrichterzake huiswaarts keren. Het was voor mijn voebalheroïsche imago een vernietigende avond. Een man kan toch niet fluitend thuiskomen van Ajax-Feyenoord? Ook de hooligans moeten niet zonder frustratie op deze wedstrijd terugkijken. Wie praatte er nog over hen? De volgende dag niet één krant. Hoewel het toch nieuws zou moeten zijn als er niets gebeurt bij Ajax-Feyenoord.

Nog ander nieuws? Ja, helaas. Feyenoord wordt dit jaar wéér kampioen – en Ajax niet.