`Na Ahoy' is agenda vier jaar vol'

Hij begon als `de zingende kraanmachinist' en groeide uit tot`de Nederlandse Sinatra', maar het klopte allemaal niet, vindt Leen Huyzer, nu hij zijn 25-jarig jubileum gaat vieren met zijn laatste Rotterdamse Gala's.

De verpakking van Lee Towers' nieuwe cd Country Roads bevat een onthutsende mededeling voor bewonderaars van de Rotterdamse volkszanger. Voor het laatst zal Leen Huyzer volgend jaar in Ahoy' zijn `Gala of the Year' organiseren. Met vijf concerten in het voormalige sportpaleis viert hij in oktober 2000 zijn vijfentwintigjarig artiestenjubileum onder de naam Lee Towers, zijn tiende jaar in Ahoy' en het feit dat hij er vijftig Gala's of the Year organiseerde.

Het zijn artistieke en zakelijke wapenfeiten waarmee Huyzer als zanger/producent het Guinness Book of Records hoopt te halen. ,,Ik stop niet met zingen en met platen maken, maar wel met die slopende gala's in Ahoy'. Ik ben van 1946 en ik heb al veel collegae in mijn leeftijdscategorie afscheid zien nemen met hersenbloedingen of hartinfarcten. Mijn vrouw en ik zijn 28 jaar getrouwd en daarvan heeft mijn meisje 25 jaar elk weekend alleen gezeten. Als we nu geen tijd nemen om iets leuks te gaan doen, wanneer dan wel?''

Zingen voor publiek deed Leen Huyzer al sinds 1961, naast zijn dagelijks werk als onderhoudsmonteur in de Rotterdamse haven. ,,Als kind in Ridderkerk wilde ik altijd al graag bij de grote stad Rotterdam horen.'' Optredens in de jeugdsoos met zijn eerste bandje The Jumping Dynamites leidden tot het grotere werk als zanger bij dansorkesten. ,,Indertijd was het opzienbarend dat we drie blazers bij het orkest hadden. Dat swingde, en in die tijd ben ik op jazzgebied behoorlijk bijgespijkerd. Ik had een uitgebreid repertoire in mijn kop en zelfs als ik voor het eerst met het een of andere orkest moest zingen, kon ik met gemak een uur vullen.''

Lee Towers werd in 1974 `ontdekt' door Willem Duys, die er vast van overtuigd was dat hij een plaat van een Amerikaanse zanger in zijn radioprogramma had gedraaid. `Een rasechte Nederlander? Maak dat de kát maar wijs', memoreerde Duys het voorval later op de cd-heruitgave van Lee Towers with the Mat Mathews Orchestra. Een optreden in het tv-programma Voor de vuist weg bracht hem landelijke bekendheid als `de zingende kraanmachinist', een predikaat dat hem ten onrechte door Duys werd omgehangen. Huyzer voelde zich vereerd als hij werd aangekondigd als `de Nederlandse Frank Sinatra', maar ook die vlag dekte de lading niet helemaal.

,,Ik zong New York, New York en I've got you under my skin, maar mijn repertoire was altijd veel breder dan alleen maar Sinatra. Swing is voor mij altijd heel belangrijk geweest, maar dat sluit niet uit dat ik stukken van Mario Lanza of Elvis Presley doe. Als ik moet kiezen, vind ik dat Elvis zelfs een groter artiest is geweest dan Sinatra. Daarover kun je lang nadenken, maar zo'n keuze maak je met je hart.''

Aan de hitparade heeft Towers nooit veel waarde gehecht, hoewel hij hits scoorde met evergreens als You'll never walk alone en I can see clearly now. ,,Van wie dacht je dat You'll never walk alone oorspronkelijk was?'' Een robuuste hand met een grote gouden zegelring reikt over de tafel naar de mijne. ,,Nee, niet van Gerry & the Pacemakers. Ik kende het al lang voordat zij er een hit mee hadden, want het komt uit de musical Carousel van Rodgers en Hammerstein uit 1945. Het is de kunst om zo'n nummer naar je hand te zetten. Daarom zijn er zoveel mensen die denken dat het van míj is.''

Zijn kracht, weet Leen Huyzer, ligt in de mensenmassa's die hij vanaf het podium in beweging kan brengen. ,,In het begin was ik fatalistisch, want als ik naar grootheden als Sammy Davis Jr. of Andy Williams ging kijken, stonden ze altijd voor een lang niet uitverkochte zaal. Een zaal vol mensen, met mooi licht en een decor, dat was een droom van me. Ik heb net zo lang gespaard tot ik die droom kon realiseren. Met een groot orkest, een koor, gelijk in het diepe. De Doelen, Carré, het was allemaal in no time uitverkocht. Alle mensen die in de rij hadden gestaan voor de nachtclub waar ik vier avonden per week optrad en waar pas iemand naar binnen mocht als er eentje naar buiten ging, wilden het nu nog wel een écht zien. Het grote verschil met Sammy Davis was natuurlijk dat ik veel dichter bij de mensen stond. Frank Sinatra was de chairman of the board en ik ben altijd gewoon Leen gebleven.''

Hoewel geen andere Nederlandse artiest eerder op het idee was gekomen, was Ahoy' de logische volgende stap. In 1984 organiseerde Lee Towers zijn eerste Gala of the Year, waarbij hij er alles aan deed om het sportpaleis in een theater te veranderen. ,,Het was de eerste keer in de geschiedenis van Ahoy' dat de mensen in smoking naar een concert kwamen. Ik liet vloerbedekking op de grond leggen, de reclame werd afgedekt en ik heb een zilveren gordijn laten maken van 48 meter breed. Alles om er een soort Las Vegas van te maken. Ik ben zelf degene geweest die de sponsorpakketten voor het bedrijfsleven geïntroduceerd heeft, nadat ik bij de Zesdaagse had gezien dat zakenmensen dat evenement aangrepen om elkaar te ontmoeten en zaken te doen.

,,Waarom zou je dat bij concerten ook niet organiseren, was mijn redenering. Het vreten en zuipen wat daarbij hoort gebeurt achter de schermen, buiten beeld. In de zaal hou ik evenveel rekening met de mensen op de achterste rijen, die ook een spektakel willen zien. Daar zit geen cent subsidie bij en ik hoef er ook niets aan te verdienen, want mijn winst zit in de pijplijn. Als ik in Ahoy' heb gestaan ben ik zo hot, in vaktermen gesproken, dat mijn agenda de volgende vier jaar weer vol zit.''

Nu zijn afscheid van het grote podium nadert, laat Lee Towers een lang gekoesterde wens in vervulling gaan met de cd Country Roads, die naast het titelnummer van John Denver gedurfde covers bevat van The Eagles' Hotel California, het van Janis Joplin bekende Me & Bobby McGee en het door de Canadese fiddle-kampioen Don Reed van een pittige vioolsolo voorziene The devil went down to Georgia.

,,Country is voor mij geen bevlieging,'' zegt Huyzer, ,,want 23 jaar geleden stond er al een countrysong op een van mijn platen. Het probleem met country is, dat veel mensen denken dat er een verkleedpartij bij hoort. Kun je het je voorstellen, dat ik hier als cowboy verkleed tegenover je zat? Ik krijg het hele publiek op de stoelen met een mooi gospelnummer, maar als je diezelfde mensen vraagt of ze van gospel houden, zeggen ze nee. Een gospelplaat zullen ze nooit kopen, maar als ik het zing vinden ze het mooi. Het Nederlandse publiek is vaak huiverig voor nieuwe dingen. Ik ben een entertainer, dus als ik een plaat maak moet ik er wat mee kunnen. Bij zo'n lekker nummer als Country roads zie ik al voor me dat het feest wordt in de zaal.''

Lee Towers: Country Roads (Force Records/Universal 153 775-2). De voorverkoop voor de Gala's of the Year van 20 t/m 24/10 2000 begint 27/11.