Meshell Ndegéocello

Sinds haar debuut Plantation Lullabies uit 1993 heeft Meshell zich ontwikkeld tot treurige soulzangeres. Begon ze ooit als bas spelende funky diva, op de nieuwe cd - toepasselijk Bitter geheten - heeft ze in haar gelaten gedragen verdriet het niveau bereikt van de hartverscheurendste zangeres ooit: Doris Duke, die in de jaren zestig een plaat maakte met de al even onomwonden titel I'm A Loser.

Anders dan expressieve soulzangeressen als bijvoorbeeld Tina Turner, klinkt Ndegéocello introvert. Haar pijn wordt schoorvoetend prijs gegeven met een hese stem die in de loop van de jaren rijker is gaan klinken.

`Duwde' ze vroeger de woorden haar keel uit, tegenwoordig mogen ze terughoudend zijn, alsof emotie haar zang letterlijk heeft samengedrukt. Maar behalve verdriet is er meer. Meshells stem heeft een tartend randje, als een geslagen vrouw die steeds de andere wang blijft aanbieden.

De nadruk op funky baslijnen is verdwenen op Bitter. Daarvoor in de plaats is er een meer verhalende instrumentatie, bestaand uit losse gitaar- en pianoakkoorden, zacht ruisende violen en gedempte drums.

Ndegéocello is met succes een nieuwe richting in geslagen, letterlijk in de richting van haar ziel.

Bitter (Warner 9362 47439)