Van de regen in de drup in Texas

Bladerend door de bulletins van de deze zomer in San Antonio Texas verspeelde Nationals, stuitte ik op een opvallend stukje bridgerechtspraak. Op zich is de procedure in Amerika trouwens zo'n beetje hetzelfde als bij ons. Aan tafel kunnen spelers, die vinden dat ze om wat voor reden dan ook zijn benadeeld, verzoeken om een arbiter. Tegen zijn uitspraak kan beroep worden ingesteld bij een ter plekke geformeerde beroepscommissie (in appeal gaan). In onderstaande zaak, uit de Life Master Pairs, zat een voor mij nieuw element:

1) Precisie (16 of meer punten), 2) schoppen of de lage kleuren, 3) mancheforcing, 4) strafachtig.

Partijen waren het er over eens dat zuids doublet was gegeven na een lange aarzeling. Drie sans werd plus twee gemaakt, NZ +460. De door OW ontboden arbiter oordeelde dat de denkpauze NZ ongeoorloofde informatie verschafte: twijfel over de betekenis van het doublet. Volgens de algemeen geldende richtlijnen draaide de arbiter dan ook de score terug naar het meest logische alternatief: 2♠ gedoubleerd. Dat contract kan met open kaarten een down. Het resultaat werd door de arbiter bepaald op NZ +200.

NZ gingen tegen deze, voor hen nadelige, uitspraak in beroep. Hun argumentatie hield in dat NZ een ingewikkeld systeem spelen en niet en detail hadden afgesproken hoe te handelen na getransfereerde sprongvolgbiedingen. Het doublet was een voorstel tot straf, maar het weglopen van noord naar 3♡ was alleszins redelijk.

Het Appeal Committee oordeelde radicaal anders. De lange denkpauze was onbetwist. De alzo ontstane extra informatie was onmiskenbaar. De kans dat daardoor 3♡ het winnende bod werd ten opzichte van pas op 2♠ gedoubleerd, was veel te groot geworden en daarom niet toegestaan. Hoewel 2♠ gedoubleerd met prachtig tegenspel onder omstandigheden wel down gaat (zuid moet onder azen starten), zou het voor meer dan hetzelfde geld kunnen worden gemaakt. Derhalve veranderde de beroepscommissie het resultaat op het spel in 2♠ gedoubleerd contract, OW +670. Daar zit je dan als NZ met je sophisticated biedsysteem, notabene op een spel waar het zelfs 7♦ voor je is. Van de regen in de drup, want of dit allemaal nog niet genoeg was, kregen NZ ook nog een Award Without Merit Penalty Point aan de broek, want het committee wilde de appellanten extra straffen voor het door hun ten onrechte ingestelde beroep. Dit was voor mij nieuw. Tot dusver moest je iets van vijftig dollar op tafel leggen om in appeal te gaan, die ingehouden worden als je beroep al te frivool was. De achtergrond daarvan is om de voortgang van het toernooi niet te veel te belemmeren. Gezien het hoge percentage financieel onafhankelijken binnen het Amerikaanse topbridge bleek het te storten bedrag in de praktijk een lachertje. Het sinds kort ingevoerde systeem van strafpunten is te vergelijken met het verzamelen van minpunten bij verkeersovertredingen. Kom je boven je tax, dan mag je een tijdje niet rijden. En in dit geval, bridgen. De Nederlander Ton Kooijman, voorzitter van de Wetgevende Commissie van de Wereld Bridge Federatie, vindt die strafpunten een interessante gedachte. Hij overweegt om dit systeem voor het eerst te gaan hanteren op de Olympiade van Maastricht in 2000.