HITGOLF 12: LUIEREN

De zomer heeft niet alleen zijn eigen hits, maar is ook het meest bezongen seizoen in de popmuziek. Deel 12 van een serie over zomerse onderwerpen in hitsingles: luieren.

Toegegeven, luieren kun je ook in de lente, de herfst of de winter, een echte Oblomov discrimeert geen enkel jaargetijde. Maar als de zomer op zijn hoogtepunt is, wordt de hang naar dolce far niente epidemisch. De avonden zijn zwoel en lang en zetten aan tot nachtbraken, de hoge temperaturen overdag maken een siësta noodzakelijk, en overal lonkt de luiheid: op het warme zand aan zee, tussen het koele gras in de tuin, in de schaduw op het terras. Wat volgt is de eeuwige kringloop van `Sitting, Drinking' en `Nights In White Satin' tot `Ik Heb Geen Zin Om Op Te Staan' en `Lazing On A Sunny Afternoon'.

Luieren is een favoriet onderwerp in de popmuziek. Soms wordt het verhuld door een songtitel die anders doet vermoeden, zoals in het geval van `(Sitting On) The Dock Of The Bay' van Otis Redding, waarin de vroeggestorven soulzanger vertelt hoe heerlijk het is om de zee te zien wegebben terwijl je rustig op de kade zit, `wasting time'. Maar veel vaker duikt het woord `lazy' – met die luie ee en die slaperige zet – op in de titel, of het nu `Lazy Lady' is van Fats Domino (een hit in 1964), `Down By The Lazy River' van The Osmonds (nummer 1 in 1973) of `Lazy Sunday' van The Small Faces (nummer 1 in mei '68).

Het laatste nummer gaat trouwens niet expliciet over de zomer: `Wouldn't it be nice to/ get on with me neighbours?' zingt de Engelse mod-groep met een vet cockney-accent; waarna in zeer kort bestek een luie zondag in een Londense volkswijk wordt beschreven. En hoewel The Osmonds in `Down By The Lazy River' wel degelijk zingen over de zomer – het enige jaargetijde waarin je tot diep in de nacht aan de oever van de rivier kunt verblijven – blijken ze zich op het tweede gehoor niet bepaald aan luieren over te geven. `We're gonna have a party' zingen ze. En: `Getcha girl and hold her tight (-) Down by the lazy river/ Come as you please.'

Minder dubbelzinnig is `Sunny Afternoon' van The Kinks, een van de grootste zomerhits van het jaar 1966. Zoals in de meeste van zijn teksten vertelt zanger Ray Davies daarin een tragikomisch verhaaltje, over een rijkaard die door het geluk in de steek is gelaten. De fiscus heeft al zijn geld gevorderd, er is beslag gelegd op zijn jacht, zijn vriendin heeft hem verlaten en er rest hem weinig anders dan het mooie weer: `Now I'm sitting here/ Sipping at my ice cold beer/ Lazing on a sunny afternoon.' Maar omdat het een gedwongen luieren is, waaraan ongetwijfeld snel een eind zal komen, is `Sunny Afternoon' meer een liedje voor in de herfst – een verre voorbode van de hit `Autumn Almanac' die Ray Davies een jaar later zou schrijven.

Voor het betere zomerse luieren legge men het oor te luisteren bij Matt Bianco, het kosmopolitische trio dat in het midden van de jaren tachtig furore maakte met een aanstekelijke cocktail van jazzy rock en Zuid-Amerikaanse ritmes. Hoewel geen van de Bianco-singles de top van de hitparade haalde, waren nummers als `Yeh Yeh' en `More Than I Can Bear' immens populair in dansscholen en discotheken, terwijl kant 1 van hun onvolprezen album Whose Side Are You On? voldoende vuurwerk bood om een zelfs verregend tuinfeestje te laten spetteren. Maar het bekendste liedje van Matt Bianco is ongetwijfeld `Get Out Of Your Lazy Bed', waarmee het drietal debuteerde in maart 1984 – om ten onrechte en eeuwig zondig te stranden op de 28ste plaats van de Nederlandse Top 40.

Het uitgangspunt van `Get Out Of Your Lazy Bed' is simpel: een jongen – laten we hem Matt noemen – maant zijn vriendin om uit bed te komen. Ze heeft de gewoonte om iedere avond (zonder hem?) uit te gaan en te blijven dansen tot de vroege ochtend; waarna ze een gat in de dag slaapt. Het liedje is de weergave van zijn woede-uitbarsting; het kan Matt niet schelen als ze voortaan in de goot moet slapen, maar hij gooit haar eruit: `Get out, get up, get out of your lazy bed/ Before I count to three/ Step to it baby.'

Het is waar dat het woord `zomer' niet ter sprake komt en dat er nergens verwezen wordt naar alles wat met het seizoen van zwoele avonden, korte nachten en vrije dagen te maken heeft. Toch twijfel je er als luisteraar niet aan dat `Get Out Of Your Lazy Bed' zich op een juni-, juli-, augustus- of zelfs septemberdag afspeelt. En dat komt door het arrangement, dat door de vrolijke honkytonkakkoorden, de snelvliedende baslijntjes en de frivole saxsolo's zo zomers is als picknicks op het strand en martini's op het terras. Matt Bianco maakt muziek met een januskop: om op te dansen én om bij te luieren.

    • Pieter Steinz