Jury klapt uit de school in Venetië

Zaterdag worden op het Lido de prijzen uitgereikt van het 56ste filmfestival van Venetië, maar een aantal juryleden heeft tegenover het Italiaanse persbureau Ansa al uit de school geklapt over de kansen van de achttien strijders om de Gouden Leeuw. Naar verluidt is The Wind Will Carry Us van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami de favoriet van de als `despoot' omschreven juryvoorzitter Emir Kusturica. Twee andere juryleden, actrice Maggie Cheung en regisseur Marco Bellocchio, zouden zich uitgesproken hebben voor Not one less van Zhang Yimou. Ook de compromiskandidaat is al bekend: Holy Smoke van Jane Campion.

1999 is, getuige dit festival, geen goed jaar voor de Italiaanse film, waarvoor festivaldirecteur Barbera het aantal Italiaanse inzendingen al beduidend verminderd had. Er draaiden er twee in competitie, Apassionate van Tonino De Bernardi en A Domani van Gianni Zanassi.

Apassionate is een schets van vrouwen in Napels die dol draait in de vorm – te pas en de onpas verschenen er zangers naast de acteurs of hieven de hoofdrolspelers zelf een lied aan -, A Domani is een zoet verhaal over twee tieners die voor een dag uit hun dorp naar de grote stad Bologna ontsnappen. De beste `Italiaanse' film wordt misschien wel de slotfilm van Martin Scorsese, die op het Lido zaterdag onder de titel Il dolce cinema het eerste deel van een documentaire over de geschiedenis van de Italiaanse cinema presenteert.

De tweede Chinese film in competitie, Seventeen Years van Zhang Yuan, de eerste Italiaans-Chinese coproductie, draait in Venetië onder Italiaanse vlag. Volgens Zhang Yuan, die eerder problemen had met de censuur bij Beijing Bastards en East Palace, West Palace, wilde China op het festival alleen door Zhang Yimou's Not One Less vertegenwoordigd worden, ondanks het feit dat Zhang Yuan op verzoek van de censors een aantal veranderingen had aangebracht. De regisseur wil ook graag dat zijn film in China wordt uitgebracht.

Seventeen Years is minder hartveroverend dan Not One Less. Hij gaat over Tao Lin, een tiener die per ongeluk haar zusje doodslaat. Na zeventien jaar in de gevangenis te hebben gezeten, mag ze een weekend met verlof naar huis. Het is verschrikkelijk om te zien hoe het verblijf in de gevangenis Tao Lin veranderd heeft. Seventeen

Years, waarvoor in een echte gevangenis werd gefilmd, is naast de weldadige beelden van Zhang Yimou een sober, rauw gefilmd verhaal.

Na Nicole Kidman en Tom Cruise en Harmony Korine en Chloe Sevigny kwam donderdag het derde filmechtpaar naar het Lido. De Spaanse acteur Antonio Banderas regisseert zijn vrouw Melanie Griffith in zijn regiedebuut Crazy in Alabama. ,,Melanie regisseren is zoiets als in een Ferrari rijden'', zei de Spaanse acteur tijdens een persconferentie. Griffith speelt in Crazy in Alabama Lucille, een huisvrouw die haar man vermoordt en met zijn hoofd in een hoedendoos afreist naar Hollywood. De film speelt in de jaren vijftig en een tweede verhaallijn concentreert zich op Lucille's neefje PJ, die te maken krijgt met racisme. Crazy in Alabama mikt uitsluitend op voorgeprogrammeerde gevoelens: je moet weer vertederd worden door de folklore van het Amerikaanse zuiden en bewondering opbrengen voor de zoveelste brave blanke in de strijd om zwarte burgerrechten.

Eigenzinniger is Jesus' Son, de tweede lange speelfilm van de Canadese regisseur Alison Maclean, die met veel humor het levensverhaal vertelt van een loser met de bijnaam `Fuckhead'. De structuur van de film volgt de manier waarop iemand zich zijn leven herinnert; met omwegen, herhalingen, en verbeteringen.