Het spook

Max en Vera vielen bijna van de ladder af. Er kwamen hele rare geluiden van de zolder. Daarom waren ze de ladder opgeklommen. De geluiden kwamen uit een spook. Ze hadden natuurlijk nog nooit een spook gezien, maar dit was er eentje. Een echte. Zo'n witte tent met zwarte gaten op de plek waar eigenlijk ogen moesten zitten.

Gelukkig had Max zijn Batmanpak aan. Dan was hij altijd minder bang. Misschien viel hij daarom wel niet van schrik van de ladder af. Toch voelde hij zijn hart zo hard bonzen dat het pijn deed in zijn keel. Maar hij moest doorzetten.

Uit het spook kwamen ondertussen diepe, lange zuchten die het kleine gordijntje voor het zolderraam deden flapperen. Wat erger was: het spook had Max en Vera gezien!

Dit was eng.

Vera had haar oude zwaard bij zich en zwaaide ermee. Ze moest oppassen dat ze Max niet in zijn oog sloeg. Maar verder was ze eigenlijk nergens bang voor. Vera geloofde namelijk niet in spoken. Nu ze een echt spook voor haar neus zag, was dat nog niet makkelijk trouwens. Ze bibberde best een beetje.

Het spook keek hen vanuit zijn zwarte gaten aan. Je kon het eigenlijk nergens aan zien dat hij kwaad was, maar het moest wel haast zo zijn. Hij fladderde in zijn witte laken, en Max en Vera hoorden nu ook het rammelen van houten wielen over een smal, zanderig pad uit hem komen. Ze klommen dapper de zolder op. Het beste medicijn tegen spoken was ze bij de kladden grijpen.

,,Jij die kant op,'' fluisterde Max tegen Vera toen ze op de krakende vloer stonden. Hij wees naar links. Daar stonden tegen de muur grote koffers waar spinnenwebben tussen hingen.

Het spook fladderde meteen ook naar links.

,,Dan neem ik de andere kant,'' zei Max, en hij sprong in zijn Batmanpak naar rechts waar het zolderraam was.

Het spook schrok.

Dat was nog eens wat, een spook dat schrok. Max en Vera kregen er moed van. Vera begon links langs de koffers te sluipen, Max rechts langs het raam. Ze keken allebei scherp naar het spook dat niet wist waar hij kijken moest. Zijn ogen, die griezelige zwarte gaten waar je niets achter zag, draaiden als knikkers door zijn witte punthoofd. Max en Vera hielden het zo goed in de gaten dat ze vergaten naar de voeten van het spook te kijken. En het spook had dus geen voeten. Hij zweefde. Echter kon het niet voor een spook.

Max en Vera brachten het spook goed in de war. Net op het moment dat hij misselijk was van het heen en weer kijken, sprongen ze allebei tegelijk naar voren en grepen ze met hun handen in het witte gefladder.

Het spook gilde.

Vera sloeg met haar zwaard naar zijn hoofd. Ze zag hoe het zwaard er dwars doorheen ging, maar ze voelde niets. Het was net alsof ze gewoon in de lucht had geslagen. Het spook ging ook niet bloeden of zo.

Max probeerde het spook in zijn nek te knijpen. Maar in plaats van iets te pakken te krijgen, kneep hij met zijn ene hand in zijn andere hand.

Hij ging dwars door het spook heen. Toch viel het spook, en Max en Vera vielen bovenop op. Het spook rammelde en ritselde en knetterde en blies en bromde en toen begon de grote vechtpartij.