Hockeyers bijna verrast

Eindelijk begon het Europees kampioenschap gisteren voor de Nederlandse hockeyploeg en prompt leed de wereld- en olympisch kampioen het eerste puntverlies. Het wilskrachtige Engeland, na een week van veredelde oefenduels de eerste tegenstander van formaat, dwong in het afsluitende groepsduel een gelijkspel af tegen de favoriet, 3-3. Nadeligen gevolgen bleven uit voor Nederland. Dankzij een beter doelsaldo (+17 tegen +15) eindigde Nederland boven Engeland, dat daardoor vrijdag tegen titelverdediger Duitsland moet spelen.

Nederland treft in de halve finales de nummer twee uit groep B, België of Spanje. Een zege op het bescheiden Zwitserland volstaat vandaag voor de Belgen om net als vier jaar geleden in Dublin door te dringen tot de laatste vier. Spanje, volkomen uit vorm en in Padova bezig aan een rampzalig toernooi, kan slechts hopen op een uitglijder van de Belgen.

Voor Nederland kwam het duel met Engeland als een godsgeschenk. Na een week met de ene na het andere voorspelbare overwinning, stuitte de ploeg van bondscoach Hendriks op het Campi Sportivi eindelijk op een gelijkwaardige tegenstander. Al was dat laatste een verrassing, want tot voor kort stonden de Engelsen bekend om hun angsthazenhockey. Drie maanden geleden nog, bij het toernooi om de Champions Trophy in Australië, was het defensieve spel van de nummer zes van de wereld een gruwel voor het oog. Nederland was toen superieur in het groepsduel, 4-0.

In Brisbane groef de Engelse ploeg zich in Brisbane nog in op eigen helft. Ditmaal nam het elftal van bondscoach Dancer meteen het initiatief. Tot verbijstering van Nederland. Vooral de defensie met laatste man Erik Jazet, in Padova nog niet eerder op de proef gesteld, maakte een onzekere indruk.

Grootste dissonant was Bram Lomans. Geen moment kreeg de strafcornerspecialist vat op zijn directe tegenstander, linkerspits Mark Pearn. Op pijnlijke wijze werd duidelijk dat de rechtsachter zijn basisplaats niet zozeer te danken heeft aan zijn verdedigende kwaliteiten als wel aan zijn verwoestende sleeppush. Ook Engeland besefte dat na bestudering van de videobeelden, want negen van de tien Engelse aanvallen gingen over de flank met Lomans.

Bondscoach Hendriks restte halverwege de eerste helft, bij een 1-1 stand, dan ook niets anders dan Lomans in te wisselen voor Sander van der Weide. Daarmee nam hij een risico, want plotseling was de ploeg beroofd van zijn topschutter. ,,Maar ik wist dat we vandaag weinig strafcorners zouden krijgen'', verklaarde de voormalige assistent later zelfverzekerd.

Het bleek een gouden greep. Met Van der Weide kreeg de ploeg weer kleur. Onder aanvoering van Teun de Nooijer, goed voor één assist en één doelpunt, werd nog voor rust de 1-0 achterstand omgebogen in een 2-1 voorsprong. Met dank ook aan het uitvallen van Garrard, de Engelse vormgever die zich in de 28ste minuut verstapte. Het derde doelpunt kwam zestien minuten na de onderbreking op naam van Remco van Wijk, na voorbereidend werk van aanvoerder Stephan Veen en clubgenoot Jaap-Derk Buma. Het betekende de eerste treffer voor de aanvaller van Bloemendaal die afgelopen voorjaar een glansrol vervulde tijdens de slotfase van de competitie. Sindsdien worstelt Van Wijk met zijn vorm. In Padova loopt hij zich sinds vorige week telkens stuk op een muur van verdedigers. ,,Ik heb ruimte nodig, maar die wordt mij hier niet gegund'', treurde hij.

Toch signaleerde Van Wijk een pluspunt. Nog niet zo lang geleden raakte hij van de kook zodra hij niet lekker in zijn vel stak en grossierde hij in gele kaarten. Ditmaal houdt Van Wijk het hoofd koel. ,,Inmiddels weet ik dat het geen zin heeft om me op te vreten. Ik kan beter mijn kop bij de les houden.''

Die wijze woorden bleken gisteren in de slotfase aan dovemansoren gericht, toen Engeland een storm ontketende en Nederland een 3-1 voorsprong uit handen gaf. Vooral in de defensie was chaos troef. Ook Van Wijk had geen verklaring voor de lichtzinnige houding waardoor de Engelsen nog langszij konden komen. ,,Kennelijk is een wedstrijd van begin tot eind domineren nog net iets teveel gevraagd.''

Van Wijk tilde niet zwaar aan de remise. Hij herinnert zich maar al te goed de voorgaande successen. Nog nooit beklom de ploeg de hoogste trede zonder in de aanloop punten te hebben gemorst. ,,Op de een of andere manier hebben we altijd één mindere dag nodig om de juiste vorm te vinden. In die zin komt deze uitslag niet slecht uit.''