De saaiste clip aller tijden

Fantástisch en briljant is hij volgens de presentator van MTV die hem aankondigt, de nieuwe videoclip van David Bowie, Thursday's Child. Het is in elk geval een ander soort clip dan de meeste die je op MTV ziet. Het begint met een shot van een verlichte badkamer waarin een man voor de spiegel staat, gezien vanuit de slaapkamer. Vervolgens dichterbij: het is een zichtbaar oude Bowie, zonder lagen make-up die hem jonger zouden doen lijken. Hij kijkt in de spiegel en begint te zingen. Door de slaapkamer zien we een vrouw lopen.

`All of my life I've tried so hard, doing my best with what I had', zingt Bowie. `Nothing much happened all the same.' Hij kijkt in de spiegel, een man met een zwart overhemd, zichzelf gelaten in de ogen kijkend. De vrouw komt naast hem staan en doet haar contactlenzen uit. Hij doet de kraan open voor haar zodat ze ze kan afspoelen, ze glimlacht even en is dan weer ernstig. De sfeer is kil, ze zeggen niets tegen elkaar.

Dan verandert Bowie's gezicht in de spiegel in dat van een jonge man. Hij ziet zichzelf zoals hij op jongere leeftijd was. En in de spiegel ziet hij ook haar, jonger: een olijk gezichtje dat lief naar hem kijkt. Ze zoenen elkaar, dan is zij weer de oude, de vrouw met wie hij een zo te zien uitgebluste relatie heeft. Zij doet de radio in de badkamer uit, de muziek stopt abrupt.

De clip, gemaakt door Walter Stern, is serieuzer en diepgaander dan de onzin-clips die het merendeel van de programma's van MTV en TMF vullen. Het enige probleem is dat hij doodsaai is. Bowie staat en kijkt in de spiegel, minutenlang. Bijzonder gefilmd is het niet, spannend evenmin. Het zou wel eens de saaiste clip aller tijden kunnen zijn. `Nothing much happened', inderdaad.

De Amerikaanse groep The Replacements maakte bij het nummer Bastards Of Young ook eens een videoclip waarin niets gebeurde. Omdat ze een hekel hadden aan MTV kwamen ze met een soort anti-clip: een beeld van een luidspreker dat tergend langzaam uitzoomde tot hij helemaal in beeld was. Plus de benen van een jongen die in de kamer rondliep en aan het eind hard tegen de luidspreker schopte. Ook een saaie clip, maar het was tenminste nog een statement.

Een clip waarin eigenlijk ook niets gebeurt is Cherubs van de Schotse groep Arab Strap, geregisseerd door Dylan Kendle. Tijdens het langzaam opkomende intro zien we trage beelden van een verpleegster die plastic bekertjes neerzet en vult met medicijn. Als de zang begint zien we Arab Strap-zanger Aidan Moffat op de vloer zitten tekenen, omringd met verfrommelde stukjes papier. Het is duidelijk dat het een inrichting is, misschien een gesticht voor geestelijk gestoorden.

De verpleegster gaat met het karretje door de gang. Er zit iemand in ziekenhuiskleren op de grond te kaarten, anderen staan langs de muur met een wezenloze blik voor zich uit te kijken. De verpleegster deelt drankjes uit en loopt kalm verder. Een kraan drupt. De bewegingen zijn langzaam, de sfeer triest.

Het is heel mooi, blauwgroen belicht, in beeld gebracht. Aan het eind belandt de verpleegster bij de Arab Strap-zanger. Hij kijkt omhoog, blij als een kind, omdat hij zijn dagelijkse drankje krijgt. Als je bedenkt dat de teksten van Arab Strap vaak gaan over mensen die meer drinken dan goed voor ze is en daar spijt van krijgen, krijgt die blijdschap iets dubbelzinnigs – en iets tragikomisch.