`Tien, tien, tien'

Ontkennen heeft geen zin: 4 april 1954 was een zwarte dag voor het Nederlands elftal. Die dag speelde men in Antwerpen tegen de Belgen en aan het eind van de middag was de eindstand een 4-0 nederlaag voor de Oranjeklanten. Terlouw schoot in eigen doel en Rik Coppens doelpuntte tweemaal. Het hatelijkst van alle goals was de vierde. Coppens, een begaafd individualist en ook een beetje booswicht, passeerde enkele van onze verdedigers met de bal aan de voet, dribbelde tot de doellijn, keek triomfantelijk om zich heen, zette een voet op de bal en deed even helemaal niets. Ten slotte maakte hij zijn persoonlijke triomf met een achteloos tikje af.

Hoewel ik die goal als Nederlander destijds erg vervelend vond, zag ik niets onsportiefs in de geste van de kleine Antwerpse visboer. Tenslotte hadden de Nederlandse stadionbezoekers twintig jaar geleden `tien, tien, tien' gebruld toen Oranje met 9-3 leidde tegen de Belgen. Sommigen hadden daar morele bezwaren tegen, anderen vonden het begrijpelijk en verdedigbaar.

Zaterdag schaarde Frits Barend zich in het koor van de bezwaarden. Kluivert had niet demonstratief moeten wachten met scoren, toen hij er 3-2 van ging maken. Omdat veel zaken een voorgeschiedenis hebben, kreeg Kluivert absolutie van zijn beoordelaars omdat hij vorig jaar slachtoffer was geworden van een bedenkelijk trucje van de Belgische verdediger Staelens, die hem met woorden uitdaagde en dramatisch ging liggen toen Kluivert met een duwtje repliceerde.

Ik wil maar zeggen dat er weinig nieuws onder de zon is. Wel schijnt het een feit te zijn geweest dat de Belgen prompt beter gingen spelen toen ons publiek naar de tiende treffer ging verlangen. Het is dus best mogelijk geweest dat de dubbele cijfers gehaald zouden zijn als iedereen zijn mond had gehouden. Er zijn momenten dat je bloedeigen supporters, ondanks al hun goede bedoelingen, de eigen ploeg dwars zitten. Dat het een krankzinnige wedstrijd was, in Rotterdam, zal iedereen helder voor ogen staan. Dat Frank de Boer het `helemaal niets' vond, valt te billijken voor een verdediger, die vijf goals tegen zich keeg. Maar het doet geen recht aan de prestaties van onze aanval, waarin Kluivert met drie doelpunten en Ronald de Boer met goed veldspel uitblonken. Het was een bizarre vertoning. Maar saai en slaapverwekkend was het zeker niet. En vergeleken met de 0-0 tegen de Denen was er offensief duidelijke verbetering te bespeuren. Tactisch klopte er verdedigend weinig van en als het waar is dat de hoge heren niet wisten dat de Belgen veel aanvallender dan gebruikelijk zouden gaan spelen, dan hebben Rijkaard en de zijnen slecht opgelet. Tijdens het Europees Kampioenschap kan zo'n vergissing dodelijk zijn.