Fargo

Echt gebeurd, zegt de tekst voordat Fargo begint. In besneeuwd Minnesota, in 1987, laat een schlemielige autoverkoper zijn vrouw ontvoeren om zijn rijke schoonvader losgeld af te kunnen troggelen. De twee ingehuurde criminelen zijn niet op hun taak berekend, de nep-ontvoering loopt volledig uit de hand. Het aantal lijken stijgt snel. Alleen sheriff Marge Gunderson weet met haar doortastende optreden de sneeuwbal van ellende tot stilstand te brengen.

Fargo is een feestje, zoals alle films van de gebroeders Coen feestjes zijn. En dat van die `true story' is natuurlijk onzin. Zeker, werkelijkheid is vreemder dan fictie en in Amerika kan alles, maar werkelijkheid is niets voor Joel (schrijver en regisseur) en Ethan (schrijver en producent) Coen. Ze leven van kunstmatigheid, dat maakt hun films zo eigen en ongrijpbaar. De mythe van `echt gebeurd' in Fargo biedt ze de kans om te spelen met het ranzige true crime-genre, zoals ze al met zoveel genres hebben gespeeld.

Bij de sensatie-tv wordt het redden van een kat opgeblazen tot een heldendaad, hier wordt moord gereduceerd tot een hinderlijk intermezzo. Veel belangrijker is het absurdisme dat de moorden omringt. De lulligheid van de agent die van veilige afstand toekijkt hoe Marge lijken bekijkt, maar toch vooral bezorgd is om zijn bekertjes koffie. Wat er ook gebeurt in Brainerd, Minnesota, eten en drinken blijven de eerste zorg. En nimmer wordt de brave opgewektheid doorbroken door een onvertogen woord. Als ze ergens van schrikken, zeggen ze `o jeezz'.

Elke keer als ik de film zie moet ik harder lachen om dat rare volkje in de sneeuw, met hun Zweedse achternamen en hun lijzige `Jaah' bij wijze van bevestiging en er wordt heel wat af bevestigd. Om William H. Macy (voorheen onbekend, sindsdien `die vent uit Fargo') met z'n dommige gezicht tussen z'n parka en z'n vissershoedje met oorwarmers. Maar elke keer ook word ik meer getroffen door de blik van sheriff Marge (Frances McDormand, ze kreeg er een Oscar voor) aan het slot van de film. Oprecht verbaasd is ze over de slechtheid van haar medemens. Ze is alleen, een humane oase in een kille woestenij.

Fargo (Joel Coen, 1996, VS), Canvas, 20.55-22.35u.