Yuri Honing-trio verjazzt nog veel meer popmuziek

Waarom zou je jazz-composities baseren op liedjes uit de jaren dertig als er ook recenter poprepertoire is dat zich prima laat `verjazzen'? Met die instelling maakte het Yuri Honing Trio twee jaar geleden de cd Star Tracks, waarop niet evergreens als Tea for two en My favourite things waren te horen, maar nummers van onder anderen Sting, Abba en Greenday. De cd met `nieuwe standards' ontketende niet alleen een kleine revolutie binnen de vaderlandse jazz maar sloeg ook aan bij het publiek; van Star Tracks werden 70.000 exemplaren verkocht - een ongekend succes voor een Nederlandse jazz-plaat. Zaterdagavond presenteerde het trio in het BIMhuis Sequel, de vierde cd en opvolger van Star Tracks.

Dat de groep in het nieuwe idioom gegroeid is, is niet alleen te horen op de cd, maar ook live. De intensiteit is groter, de improvisaties zijn avontuurlijker. Het trio draait netzomin zijn hand om voor een volbloed-ballade als Nothing Rhymes als voor het anarchistische Basketcase van Greenday. De popsongs zijn omgevormd tot op zichzelf staande composities, die een eigen stempel dragen en aansluiten bij het eigen werk van bandleider en saxofonist Yuri Honing.

Honings driemanschap speelt geen `soundmixshow' maar gebruikt de popsongs als ruw materiaal voor een verkenning van klankkleuren en ritmes. Zo kreeg Tracy Bonhams Mother, mother een swingend intro waarin de warme, houtige klanken van bassist Tony Overwater werden ondersteund door de, met de hand bespeelde, drums van Joost Lijbaart. Gedisciplineerd werd de spanning opgevoerd tot een climax waarin tenorsaxofonist Honing het klankenspectrum van zijn instrument oprekte en het refrein als een op hol geslagen achtbaan de zaal in liet rollen.

Eenzelfde behandeling kregen ook Denis van Blondie, Abba's Waterloo en de Police-hit Message in a bottle. Anders dan de originelen, waarvan volume en textuur nogal ééntonig zijn, werden deze uitvoeringen gekenmerkt door een enorme dynamiek. De ingehouden melodieën en gedetailleerde terzijdes zorgden voor zorgvuldig opgebouwde spanningsbogen die hun ontlading vonden in uitbundiger klankexplosies. Doordat de bandleden de verleiding wisten te weerstaan het geluid helemaal dicht te smeren, bleven de structuren open en ademde de ruimte tussen de noten een bijna in de maagstreek voelbare spanning.

Honing blies afwisselend lyrische miniatuurtjes en originele, krachtige licks, die hij met helderheid en souplesse lanceerde. Overwater plukte puntige figuurtjes en vet aangezette loopjes, en toverde in de gestreken intermezzo's zowel ragfijne lijnen als dikke strepen uit zijn bas. Zonder relativerende ironie of vals sentiment wist hij Roberta Flacks r&b-hit Killing me softly om te zetten in een integere basfeature. Lijbaart, één van Nederlands avontuurlijkste drummers, wisselde gortdroog getik op een tamboerijn en omvloerste drumrolls af met aanzwellende golven cymbaalgekletter en zelfs met brushes gespeelde `airdrums'. Laverend tussen verschillende ritmes spoorde hij zijn bandgenoten aan tot nog energieker spel.

Concert: Yuri Honing Trio. Gehoord: 4/9 BIMhuis Amsterdam. Herh: 1/10 Paradox Tilburg; 9/10 Popular Rotterdam; 10/10 De Agnietenkapel Gouda; 3/11 Paradiso Amsterdam; 5/11 Theater Romein Leeuwarden; 6/11 DJS Dordrecht; 7/11 CNM Hilversum; 7/12 Dizzy Rotterdam; 9/12 Dr. Anton Philips Zaal Den Haag; 10/12 De Waag Leiden.