Op het Lido hangt dit jaar een geur van erotiek

Er zijn in Venetië zoveel films te zien waarin seks een grote rol speelt dat de bijnaam van de 56ste editie van het festival al `libido op het Lido' is geworden. Festivaldirecteur Alberto Barbera sprak van een `erotische geur', terwijl de eerste officiële vertegenwoordiger van het Vaticaan op het festival de obsessie met seks in de hedendaagse cinema betreurde. Het Vaticaan moet er wel tevreden over zijn dat het gebruik van voorbehoedmiddelen in de film nog geen gemeengoed is geworden. Talloos zijn de producties waarin een abortus de plot vooruit moet helpen.

De meest expliciete film was tot nu toe Gojitmal (Leugens) van de Koreaan Jang Sun Woo, bekende gast van het Rotterdamse filmfestival. Gojitmal gaat over de relatie tussen J, een 38-jarige kunstenaar en Y, een 18-jarig schoolmeisje dat zich door hem laat ontmaagden. J en Y geven zich over aan sm. Eerst slaat J de billen van Y beurs, dan draaien de rollen zich om en is het Y die erop los slaat. Samen zoeken ze naar geschikt hout en liefdevol verzorgen ze elkaars wonden. Het verrassende van de voornamelijk uit seksscènes bestaande film, die meedingt naar de Gouden Leeuw, is dat het zo'n schone film is; er is niets ranzigs aan de manier waarop de regisseur seks in beeld brengt. Het pakje boter uit Last Tango in Paris is hier een flesje babyolie. Jang Sun Woo onderbreekt het verhaal af en toe om de acteurs over hun rol te laten praten of een relativerende hoofdstuktitel in beeld te brengen. Gojitmal was voor de regisseur een riskante onderneming; het boek waarop de film is gebaseerd, is in Zuid-Korea verboden en de schrijver werd gevangen gezet.

Une Liaison Pornographique van de 31-jarige Belgische regisseur Frédéric Fonteyne, die ook in de competitie draait, is preutser dan de titel suggereert. De film gaat over een man en een vrouw die elkaar in Parijs via een seksadvertentie ontmoeten en vervolgens verliefd op elkaar worden. Welke fantasie ze werkelijkheid laten worden, krijgen we niet te zien; de camera filmt pesterig de deur van de hotelkamer. Pas als het tweetal hun liefde met `gewone' seks wil vieren, mag het publiek mee naar binnen. Une Liaison Pornographique is een van de eerste titels die als serieuze kandidaat voor de Gouden Leeuw wordt genoemd.

Traditiegetrouw draait op het festival hors concours de nieuwe film van Woody Allen. Sweet and Lowdown is een luchtige, in de jaren dertig spelende vertelling over de fictieve jazzgitarist Emmet Ray (Sean Penn), weelderig gefotografeerd door de Chinese cameraman Zhao Fei (Raise the Red Lantern). De film is deels als een documentaire opgezet, waarin een aantal jazzliefhebbers, onder wie Woody Allen, anekdotes over hun tragische, alcoholische held vertellen, die leed onder de wetenschap dat hij niet de beste maar de op één na beste jazzgitarist ter wereld was. De scène waarin Ray om wat geld te verdienen aan een amateur-wedstrijd in een dorp deelneemt, is goud. Allen filmt voornamelijk het publiek, en toont de onverwachte glimlach op de gezichten van de aanwezigen als ze na het doorstaan van een zingende zaag en een vogelgeluidenimitator plotseling getrakteerd worden op pure schoonheid. Dit soort geluk is schaars, maar Woody Allen slaagt erin het zelfs in een tussendoortje uit te delen.

In competitie draait Topsy-Turvy, de eerste kostuumfilm van Mike Leigh, bekend van naturalistisch hedendaags drama als Naked en Secrets and Lies. Het is een film over Gilbert en Sullivan, makers van komische opera's in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Leigh maakt grapjes over nieuwe technische vindingen als de telefoon en het suikerklontje in een voorbeeldig aangekleed period piece. Veel films in Venetië ontberen een stevige plot. Zo ook Topsy-Turvy. Maar hier hindert het niet; door het ontbreken van een intrige kan Leigh net doen alsof hij werkelijk laat zien wat er in 1880 in Londen gebeurde.