Zelfdoding (3)

Na het lezen van het artikel `De milde manier'(Z 31 juli) bekroop mij een gevoel van onrecht. Ik ben een van de 419 mensen die sinds 1992 een gesprek hebben gehad met mevrouw Cornelisse van de NVvE. Als lid van de NVvE meen ik te kunnen stellen dat datgene waar die voor staat: het doorbreken van het taboe op de moedwillige beëindiging van een door een individu als ondraaglijk en uitzichtloos ervaren leven.

Feit is dat er een leemte is ontstaan nu medici bijna alles kunnen doen om iemand in leven te houden en de maatschappij in principe iemand van de wieg tot het graf verzorgt. Ook de psychiatrie lijkt ernstig tekort te schieten bij de begeleiding van patiënten met een ondanks vele behandelingen blijvende doodswens. Zolang deze instituten nog geen antwoord hebben, biedt de NVVE haar leden een menswaardig alternatief. Euthanasie is niet iets wat je even doet. Suïcide plegen omdat je je niet staande kan houden in de maatschappij evenmin.

Uit eigen ervaring weet ik dat de psychiatrie nog geen goed antwoord heeft op deze moedeloze patiënten. Je kunt je afvragen of begeleiding van deze patiënten naar hun moedwillig overlijden uiteindelijk bij een psychiater moet liggen. In hoeverre mag je van de behandelend psychiater verwachten dat hij de beslissing `uitbehandeld' moet nemen en vervolgens aan het bed moet komen zitten. De ziekte depressie is niet objectief zichtbaar als bijvoorbeeld kanker. Is het niet beter dat een psychiatrische depressieve patiënt hierin zelf het initiatief moet nemen? Dat de NVVE bereid is met haar leden een persoonlijk gesprek aan te gaan is moedig en kan troostend zijn. Vooropgesteld dat je deze doodswens al langer met je meedraagt en je een rijke ervaring hebt binnen de psychiatrie, vraag ik me af of het nodig is dat de NVvE vervolgens ook nog eens een aantal hulpverleners op je afstuurt.