Zelfdoding (1)

Ik wil het opnemen voor de Nederlandse Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie. Het gevoel van machteloosheid van broer Ruud over de dood van zijn zus Monique (Z 31 juli) kan ik begrijpen. Er is ook een en ander misgegaan in haar zorgvuldig voorbereide zelfdoding.

Haar verhaal, mijn verhaal.

De broer verwijt Martine Conelisse van de NvvE dat ze in een enkel gesprek humane manieren van zelfdoding had verteld aan zijn zus. Ik vind dat een zegen. Hij wist dat zijn zus bijna haar hele leven als in de psychiatrie had verkeerd. Dat doe ik ook, en ik heb ongeveer dezelfde leeftijd als zijn zuster. Op een gegeven moment heb je genoeg gestreden en je best gedaan. Laat iemand dan gaan, hoe moeilijk het ook is. Ik heb een zus die daar ook helemaal niets van begrijpt. Vier jaar geleden ben ik voor een gesprek geweest bij Martine Cornelisse. Ik was al geruime tijd teneinde raad, enkele zelfmoordpogingen waren mislukt en ik wilde en wil niet meer opgenomen worden. De huisarts en de psychiater wilden niet meewerken aan een menswaardig einde. Ik was niet `uitbehandeld'. Hoever moet je gaan, wat kan je nog opbrengen?

Martine Cornelisse heeft mij in contact gebracht met een andere psychologe die mij sinds drieëneenhalf jaar behandelt en tot zo lang de behandeling duurt maak ik geen eind aan mijn leven, want zoiets moet een kans krijgen vind ik zelf. Mijn ervaring met de NVvE en met name met Martine Cornelisse kan ik alleen maar zeer gedegen en bovendien vriendelijk noemen.