Isegawa en Wang over hun succes

Wie zouden beter het succes van migrantenschrijvers in Nederland kunnen verklaren dan Lulu Wang en Moses Isegawa? Hun eerste boeken verkochten beter verkochten dan die van de meeste Nederlandse debutanten. In het West Indisch Huis in Amsterdam werd hen gisteren deze vraag voorgelegd door schrijver Abdelkader Benali, zelf van Marokkaans-Nederlandse afkomst. De discussie-avond `Schrijven tussen twee culturen' was georganiseerd door uitgeverij de Bezige Bij naar aanleiding van de verschijning van Slangenkuil, de nieuwe roman van de uit Oeganda afkomstige Isegawa.

Maar Isegawa liet zich door gespreksleider Benali maar moeilijk verleiden tot het doen van uitspraken met meer dan een strikt persoonlijke strekking. Zo vertelde hij dat zijn vader had een bibliotheek had vol Europese boeken. ,,Als kind las ik alles, van de Bijbel tot Enid Blyton. Schrijvers waren voor mij goden, die ver weg woonden en alles mochten. Toen ik hier kwam, had ik maar één doel: een boek schrijven.''

De Chinese Wang, schrijfster van de best-seller Het lelietheater, reageerde fel op het verzoek haar succes te verklaren: ,,Mijn succes staat los van het feit dat ik uit China kom! Maar mijn werk voegt wel iets toe aan de Nederlandse literatuur. Die is erg psychologiserend, er worden kleine, intieme problemen in behandeld. Mensen hier hebben alles, maar zijn toch ontevreden. Door een boek als het mijne te lezen kunnen ze hun eigen problemen relativeren.'' Isegawa, nuchter: ,,Ik krijg af en toe brieven van mensen die dankzij mijn boek uit een zware depressie geschoten zijn. Ik weet wel hoe dat komt: ik ben een rebel, op zoek naar avontuur. Van mijn lezers eis ik hetzelfde.''

Voelt hij zich in zijn nieuwe omgeving de woordvoerder van zijn land van herkomst? Isegawa: ,,Ik ben een minimalist. Grote woorden als `cultuur' interesseren mij niet. Er zijn 550 miljoen Afrikanen, die als enige overeenkomst hebben dat ze vaak en veel lachen. Tussen Noord- en Zuid-Oegandezen alleen al zit een wereld van verschil.

En dan zou ik de spreekbuis van de Afrikaanse cultuur zijn? My God. Ik probeer ook niet om de stereotiepe beelden over Afrika te corrigeren, want dat kan ik niet. Ik heb al genoeg gelogen.''