Braderie

Het gras op het nieuwe Museumplein in Amsterdam ligt aan flarden, maar het is de moeite waard geweest. Duizenden mensen, die de rest van het jaar niet op het idee komen om een theaterzaal te bezoeken, flaneerden langs de informatie-kraampjes, pikten op het ene podium een presentatie van een dansgroep mee, swingden bij het volgende op een musical-scène en konden in zalen in de buurt kennis maken met het Nederlandse toneeltalent.

Ook wie het afgelopen weekeinde niet in Amsterdam was, werd warm gemaakt voor het theater. Op de televisie werd uitvoerig en nauwgezet verslag gedaan van de hoogtepunten van de Uitmarkt en kopstukken uit toneel- dans- en muziekwereld waren graag bereid om voor de camera te vertellen over hun werk, hun gezelschap, hun orkest.

Zelfs als er maar een fractie van het publiek dat de Uitmarkt bezocht, werd gewonnen voor bezoek aan een theaterzaal zou dat een flinke uitbreiding van de bezoekcijfers betekenen.

En toen?

Toen niets.

Alleen de enkeling die op de Uitmarkt zo enthousiast werd, dat hij direct ter plekke voor het aankomend seizoen toegangskaarten kocht, is daadwerkelijk gewonnen. Alle anderen, zij die zondagnacht moe maar tevreden dachten, há, volgende week eens kijken wat we gaan doen, ze worden meteen weer afgeschrikt.

Tot en met twee weken na de Uitmarkt doet de theaterwereld, behalve jeugdtoneelgezelschap Teneeter, niet aan premières. De Uitmarktgangers moeten geduld oefenen tot 18 september, dan presenteert Het Nationale Toneel in Den Haag Oude mensen, het stuk naar Van oude mensen, de dingen die voorbij gaan van Louis Couperus. Vanaf 19 september kan men naar de musical Oliver!, maar die kaartjes waren, aangestookt door het gebruikelijke publiciteits-offensief in die sector, al ver voor de Uitmarkt gereserveerd.

Staan de theaters intussen leeg? Natuurlijk niet. Er is deze weken veel moois te zien, bij de gezelschappen, in het Theaterfestival, in De Keuze van de Rotterdamse Schouwburg. Alleen zijn dat allemaal reprises, en die zijn minder geschikt om de aandacht te vangen van een nog maar net geïnteresseerd geraakt publiek. Dat moet het hebben van de informatie in recensies, interviews en achtergrondreportages - aandacht die de reprises in het verleden al hebben gehad en niet opnieuw krijgen.

Dat publiek heeft hopelijk minstens twee weken geduld. Anders krijgt het het idee dat de Uitmarkt niets met de toneelwereld heeft uit te staan, maar een op zichzelf staande manfestatie is. Een jaarlijks terugkerende braderie met oude en nieuwe ambachten.