Een knots van een polsklok

Een van de bekendste smoezen om een leuk iemand te benaderen is vragen naar de tijd. Daar is een variant op gekomen. Tegenwoordig krijg je in discotheken, duistere cafés en sluikbelichte restaurants ongevraagd een knots van een horloge onder de neus geduwd. ,,Kijk eens'', zegt de eigenaar of eigenares er met veelbetekenende blik bij, wijzend op rode, groene of gele lampjes die in het tijdvenster flikkeren. Deze digitale horloges, die momenteel de trend zijn op horlogegebied, lenen zich uitstekend om indruk te maken. De enorme polsklokken hebben een spacy uitstraling waar ook retroliefhebbers zich in kunnen vinden.

In de jaren tachtig zette het digitale horloge samen met de eerste mini-computerspelletjes als Donkey Kong en PacMan de trend. Vooral erg plat en klein waren de horloges in die tijd. Ze werden volgens de nieuwste technieken vervaardigd in landen als Taiwan en China met slechts als extra functies datum en stopwatch. Ze waren te krijgen in kleuren als lichtroze en lichtblauw, gecombineerd met een gouden randje en een dun bandje in de kleur van het klokje. Bovendien had je varianten waarbij de rand verwisselbaar was, zodat het horloge kon worden aangepast aan de outfit en voor jongens was er de uitvoering in metaal. Maar echt stoer was je met een digital van televisiehelden als de Dukes of Hazard, Pink Panter of Alf. En ook het horloge dat abonnees van Popfoto als welkomscadeau kregen, en die je pols helemaal bedekte, was uitermate indrukwekkend.

Horloges met lelijke cijfers waren vooral begin jaren tachtig hip. Ze verdwenen met de komst van de Swatch, de polsklokjes met artistiekerig design. Alleen nerds die niets zagen in een Swatch in Mondriaan- of Leonardo DaVinci-uitvoering droegen nog digitale horloges. Een kleine opleving kwam in de vorm van de funwatches, polshorloges uitgevoerd als bijvoorbeeld een gele VW-kever met het digitale klokje als nummerplaat. Ook waren de digitalen eind tachtig nog korte tijd te winnen op de kermis. Deze horloges die in de grijpautomaten lagen uitgestald, waren uitgevoerd in fluorkleuren.

Tien jaar na deze kermishorloges is het digitale horloge weer helemaal terug van weggeweest. Sinds het succes van de G-Shock van Casio, een groot schokbestendig digitaal horloge van plastic in vrolijke kleuren, zijn ze niet meer weg te denken uit het modebeeld. Uiteraard is de jaren negentig-versie helemaal vernieuwd. Ze zijn veel groter, hebben bumpers en uitsteeksels en overdreven grote knoppen en zijn voornamelijk van plastic. Bovendien hebben ze veel meer functies. De tijd uit een ander werelddeel of de Internettijd valt erop af te lezen. Er zijn animaties mee te bekijken en de horloges van Nike, Adidas, Fossil en Swatch, tellen af tot het jaar 2000. Een ander verschil met de digitale horloges uit de eigthies is de prijs. Kostten ze vroeger bij de Blokker of in de Kijkshop ongeveer een tientje, tegenwoordig ligt de prijs rond de tweehonderd gulden.

Overigens hoeft niemand verbaasd te zijn als hij of zij ook een jaren tachtig-polsklokjes ongevraagd onder de neus geduwd krijgt. Ze zijn nog altijd bij de Kijkshop te krijgen, voor nog steeds weinig geld en opvallend oorspronkelijk in design. Deze uitvoeringen zijn totaal anders en veel minder opvallend dan de nineties-versies. Maar met de revival van de jaren tachtig-muziek ben je zelfs met die horloges hiermee uitermate hip.

Fossil heeft een winkel in de Kalverstraat in Amsterdam. De Bijenkorf heeft ook een grote collectie digitale horloges en ze zijn in verschillende cadeauwinkels te vinden. Kopieën van de merkhorloges zijn verkrijgbaar op de markt. Winkels gespecialiseerd in tv-speelgoed hebben af en toe originele digitale horloges van series als Dukes of Hazard. Space Oddity in Amsterdam is zo'n winkel (Prinsengracht 204, 020-4274036).

    • Lukas Keijser