Zwak gras

In Amsterdam haten ze gras.

Over de Arena hoeven we het niet meer te hebben. De grasmat daar staat bekend als een mijnenveld voor iedereen die met voetballen zijn brood moet verdienen. De Deen Jesper Gronkjaer, linksbuiten van Ajax, is het laatste slachtoffer. Hij brak een middenvoetsbeentje toen hij iets te onnadenkend zijn voet neerzette op een stug polletje Arenagras.

Als Cruijff in de Arena carrière had moeten maken, was hij niet verder gekomen dan een veredelde uitgave van Peter van Vossen.

Hoeveel is er wel niet gezeurd over dat voetbalgras? Vele krantenbijlages vol. Maar het zal in het niet verzinken bij het geweeklaag dat de grasmat van het vernieuwde Museumplein dreigt op te wekken. Ik ben er als zelfbenoemd grasdeskundige even gaan kijken, the day after de Uitmarkt. Eerst was er niets te zien dat groen van kleur was, maar dat kwam door het hechte tapijt van witte plastic drinkbekertjes dat de half miljoen bezoekers hadden achtergelaten. Toen dat eenmaal was opgerold, kwam het gras schuchter, maar onmiskenbaar te voorschijn.

Hoe het eruitzag?

Eerst de deskundigen. De beheerder van het Museumplein zei op de Amsterdamse televisie dat het hem was meegevallen. Hij keek erbij alsof hij net de deelnemers aan een picknickpartijtje had uitgezwaaid. Toen kwam een sombere hovenier aan het woord. Niet best, oordeelde hij, er waren al veel uitgesproken kale plekken (`vooral rond de biertenten') en hij schatte de duur van het herstel op twee, drie maanden, en dan mocht er niet te veel op gevoetbald worden.

Nu ik. Met publieke grasvelden is het net als met kalende mannenhoofden: wat er af is, komt er zelden weer op. Bovendien ken ik de voetballust van de gemiddelde Amsterdamse huisvader: die werkt in het Vondelpark hele voetbalcompetities af – daar valt voor de plantsoenendienst allang niet meer tegenop te zaaien.

Ik steun daarom de taxatie van de hovenier. Iets anders is of we ons er erg druk om moeten maken. Liever niet. Er is eerder reden voor verbazing: waarom zou een gemeente met veel geld en moeite een grasmat aanleggen die vervolgens in drie dagen in een Arena-achtige steppe mag worden veranderd?

Voor die gezellige Uitmarkt moeten we wat over hebben, dat is waar. De artiesten krijg je er al gratis, men kan niet aan de gang blijven. Maar zou het niet een overweegbaar idee zijn om bij een volgende Uitmarkt alle bezoekers één gulden te vragen voor een nieuwe grasmat? De meesten kunnen dat best missen. Per slot van rekening komen ze vooral naar de Uitmarkt om zich straks de kosten van écht theaterbezoek te besparen – we blijven Hollanders.

Het Nederlandse theater zal nog eens ten onder gaan aan de Uitmarkt. Maar eerst sterft het gras.