Russen

Dit stukje is opgedragen aan Phill Sinott (74) van de San Francisco Chronicle, ooit machinegeweerschutter bij de 69th Infantry Division, die ik in Londen toevallig tegen het lijf liep. ,,Oorlog is je doodvervelen of in je broek schijten'', doceerde Phill. ,,Iets anders is er niet.''

Hij was onder andere bij de historische ontmoeting tussen de Russen en de Amerikanen, aan de Elbe bij Torgau, 25 april 1945. ,,Het was in dat niemandsland 'snachts net zo druk als op Piccadilly Circus: patrouilles van de onzen en de Russen, Duitsers, vluchtelingen, het was één grote chaos. Op een avond werd ik bij onze commandant geroepen: of ik de pers wat wilde zoethouden, want op zijn kantoor zaten al de hele avond een paar Russische officieren te pimpelen. Maar dat mocht natuurlijk niemand weten.''

Een paar dagen later was het officieel zover. ,,De Russen aan de overkant rolden voortdurend met vaten, we dachten dat het benzine was. Pure wodka! Zo nu en dan hoorden we gekrijs van vrouwen, maar wat konden we. Diezelfde dag bevrijdden we een krijgsgevangenkamp. De jongens waren vel over been. Maar ze zeiden niets, ze raakten alleen onze jeep aan, gek hè, alleen onze jeep.''

Aan de Elbe staat nu met grote letters: `Ruhm dem Sovjetvolk, Dank für seine Befreiungstat.' Het is het grofste leugenmonument dat ik ooit zag: in plaats van Russen en Amerikanen staan hier enkel Sovjet-soldaten, die door vrolijke Duitse vrouwen met bloemen worden begroet. Phill, de jeep en het gekrijs zijn dus al veertig jaar uit de geschiedenis van Torgau weggeretoucheerd, maar gelukkig weet hij van niks.